Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2016/15500 K.2019/478

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 26/02/2015 gününde verilen dilekçe ile haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/12/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeni ile uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; tarafların akraba olup, aralarında önceye dayalı husumet bulunduğunu; 21/12/2013 tarihinde yaşanan tartışmada davalıların, müvekkilinin vücudunun farklı yerlerinde ekimoz oluşacak şekilde yaraladıklarını, davalıların ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/94 esas 2015/138 sayılı kararı ile basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde kasten yaralama suçundan cezalandırılmalarına karar verildiğini beyan ederek, davacının belirtilen eylem nedeniyle uğramış olduğu manevi zararın müştereken ve müteselsilen giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili; davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; davalıların kasten yaralama eyleminin sabit olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Türk Borçlar Kanunu'nun 56. maddesine ( Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi) göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir.

O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir.

Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Somut olaya gelince; olay tarihi, olayın oluş şekli ve gelişim biçimi, adli rapora göre davacının yaralanma derecesi, olayın davacı üzerindeki etkileri, tarafların sosyal ekonomik durumu, paranın satın alma gücü ve yukarıdaki ilkeler nazara alındığında hükmedilen manevi tazminat miktarı az olup, davacı yararına daha üst seviyede manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.