Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2016/15509 K.2019/842

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 14/07/2008 gününde verilen dilekçe ile 2230 sayılı Kanun'a dayalı rücuan tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/12/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı kurum vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince,

Dava, 2330 sayılı Kanun uyarınca ödenen tazminatın rücuen tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı kurum vekili; 03/12/2006 tarihinde davalının, sevk ve idaresinde olan ... plaka sayılı araç ile içinde uzman çavuş ve erlerin bulunduğu ... plaka sayılı minübüse çarpması neticesinde, araç içinde bulunan ..., ..., ..., ... ve ... isimli askerlerin vefat ettiğini, belirtilen askerlerin yakınlarına 2330 sayılı Kanun gereğince nakdi tazminat ödendiğini, ... Ağır Ceza Mahkemesinin 2007/77 esas ve 2008/145 karar sayılı ilamıyla davalının taksirle birden fazla kişinin ölümüne neden olmak suçundan cezalandırılmasına karar verildiğini belirterek, komisyon kararı ile ödenen meblağın rücuen tahsili isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili; davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; kusur ve hesap bilirkişi raporları hükme esas alınarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

a) Rücu hakkı, başkasına ait bir borcu yerine getiren kişinin malvarlığında meydana gelen kaybı gidermeye yönelen tazminat niteliğinde bir talep hakkıdır. Davacının mal varlığındaki eksilme ödeme tarihinde gerçekleştiğine ve istem de bu şekilde olduğuna göre bu paraya ödeme gününden itibaren faiz yürütülmesi gerekir.

Somut olayda, davacı vekili dava dilekçesinde açıkça vefat eden askerlerin yakınlarına ödenen tazminatın ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsili isteminde bulunmuştur. Haksız fiilden doğan rücuen alacak istemi söz konusu olduğuna göre davalı da ödeme tarihinden itibaren yasal faizle sorumludur. Yerel mahkemece, talep edilen alacağın kendine özgü bu niteliği dikkate alınmaksızın eksik inceleme ve yanılgılı

değerlendirme ile ödeme tarihi yerine, dava tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesi usul ve yasaya uygun değildir.

b) 31 Aralık 2014 gün ve 29222 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren ve karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesinde, "(1) Tarife'nin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarife'nin ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla,) Tarife'nin üçüncü kısmına göre belirlenir. (2) Ancak hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez." şeklinde düzenleme yer almaktadır.

Şu durumda, maddi tazminat istemi kısmen kabul edildiğine göre; kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına belirtilen Tarife'nin üçüncü kısmına göre vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, karar tarihinde henüz yürürlükte olmayan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri esas alınarak, vekalet ücretine hükmedilmiş olması doğru değildir.

Ne var ki, bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, mahkeme kararının 6217 sayılı Kanun'un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen geçici 3. madde yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438. maddesinin 7. fıkrası gereğince kararın bu sebeple düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.