Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2016/942 K.2017/8002

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 14/02/2013 gününde verilen dilekçe ile basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/04/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 2013 yılbaşı gecesinde güven timi olarak adlandırılan görev kapsamında sivil polis olarak görev yaptığını, davalıların çalıştığı Takvim Gazetesi'nin 02/01/2013 günlü baskısında, hem manşette hem de devamında 13. sayfasında yayınlanan haberde fotoğrafının yayınlandığını, fotoğrafının üstüne konuşma baloncuğu açılarak "çekin, çekin herkese gösteririz" şeklinde yazı yazıldığını, bu yayın ile kendisinin tacizci olarak yansıtıldığını, bu şekilde kişilik haklarına saldırının gerçekleştiğini ve manevi zararı oluştuğunu belirterek oluşan manevi zararının tazminini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, manşet altında yayınlanan yayının kamuoyunda ahlaki yönden olumsuz gözle bakılan ve zaman zaman nefret boyutuna ulaşan taciz niteliğindeki davranışları konu edinmesinde toplumsal yararın bulunduğu ve haber niteliği taşıdığı kabul edilebilirse de taciz niteliğinde bir davranışı olduğuna yönelik herhangi bir delil bulunmayan davacının da tacizci gibi algılanmasına neden olabilecek şekilde onun ağzından resim üzerine yazılan sözler nedeniyle davacının manevi zarar gördüğünün kabulü gerektiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa'nın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24. ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır.

Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Davaya konu yayın bir bütün olarak değerlendirildiğinde; 2013 yılbaşı gecesi...'daki kutlamalarda meydana gelen taciz olayı fotoğraflanarak mizahi bir anlatımla kamuoyuna duyurulmuştur. Davacı kutlamaların yapıldığı yerde sivil polis olarak görev yaptığına göre, üzerinde üniforma bulunmayan davacının mesleğinin ve hangi maksatla kutlamalarda bulunduğunun davalılarca bilinmesi mümkün değildir. Dosya kapsamından davalıların özel bir kastına veya kötüniyetine de rastlanılamamıştır. Şu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.