Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2017/1653 K.2017/2446

Davacı - karşı davalı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar - karşı davacılar ... ve diğerleri aleyhine 12/12/2007 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davalı - karşı davacı ...'in davasının kısmen kabulüne, diğer davalılar - karşı davacıların davasının reddine dair hüküm ferileriyle birlikte kesinleştiğinden bu konuda bir karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 08/12/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı - karşı davacı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre karşı davacı ...’in aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Karşı davacının diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, haksız fiil nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, karşı davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 31/03/2016 tarih, 2016/155 esas ve 2016/4293 karar sayılı bozma ilamına uyularak daha üst düzeyde manevi tazminata karar verilmiş, faiz talebine ilişkin olumlu veya olumsuz bir hüküm kurulmamıştır.

Haksız eylemden kaynaklanan zararın ödetilmesi amacıyla açılan davalarda, istek bulunması durumunda, hüküm altına alınan tazminata olay tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekir. Dosya kapsamından ve ceza mahkemesi dosyasından olay tarihinin 11/04/2004 olduğu anlaşılmaktadır. Karşı davacı lehine faizle ilgili bir karar verilmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bu nedenle bozulması gerekirse de; belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, mahkeme kararının 6217 sayılı Kanun'un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.