Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2017/2407 K.2019/6222

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... Belediye Başkanlığı ve ... aleyhine 05/08/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalı ...'e karşı açılan maddi ve manevi tazminat davasının kısmen kabulüne, davalı ... Belediye Başkanlığı'na karşı açılan davanın ise yargı yolu nedeniyle görev yönünden reddine dair verilen 02/09/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı vekilinin davalılardan ... Belediye Başkanlığına yönelik tüm, davalılardan ...’e yönelik aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacının, davalı ...’e yönelik diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava; haksız fiilden kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davalılardan ...’e karşı açılan davanın kısmen kabulüne, diğer davalı ... Belediye Başkanlığına karşı açılan davanın yargı yolu nedeniyle görev yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davacı ve ailesinin olay tarihinde akşam saat 22.00 civarında ...’da araçla seyir halinde iken, başka araçlar tarafından da park yeri olarak kullanılan boş bir arsaya araçlarını park ettiklerini, daha sonra aracı almak için Belediye’ye ait otoparkın içinden geçmekte olan patika yolu kullanan davacının, davalı ...’e ait ve davalılardan ... Belediyesinin kiralayanı olduğu oto tamirhanesinin önünde, herhangi bir güvenlik tedbiri alınmayan, etrafında bir uyarı işareti bulunmayan oto tamir-bakım çukuruna düşmesi nedeniyle dişlerinin kırıldığını, uzun süre tedavi gördüğünü, sıvı ile beslenmek zorunda kaldığını belirterek oluşan maddi ve manevi zararlarının tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; davacının, olayın meydana gelmesinde %75 oranında kusurlu olduğu, denetime elverişli bilirkişi raporuyla tespit edilen maddi zararları ile manevi tazminat isteminin davalılardan ... yönünden kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu 47.maddesi (6098 sayılı TBK m. 56) hükmüne göre hâkimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak

sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir.

Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir.

Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Somut olayda, olay tarihi, olayın gelişimi, davacının yaralanma derecesi, davalılardan ...’in kusur oranı ve yukarıdaki ilkeler dikkate alındığında hükmedilen manevi tazminat miktarı azdır. Mahkemece, daha üst düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.