Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2017/5045 K.2018/1568

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı Devlet Demiryolları İşletmesi Genel Müdürlüğü aleyhine 16/04/2015 gününde verilen dilekçe ile haksız el koyma nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05/10/2017 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. Dava, haksız el koymadan kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; müvekkilin eşinin uzun süre ...

Konsolosluğu’nda görev yaptığını, yurda kesin dönüş kararı aldığını, annesinden miras yoluyla kalan 2003 model Mercedes S320 CDI aracı yurda getirmek istediğini, yasal prosedürün yerine getirilmesi hususunda 3.kişilere iş takibi için vekaletname verdiğini, gümrük işlemlerinin gerçekleştirilmesi sırasında vekaletname verilen kişilerin başkaca eylemlerinden ötürü göz altına alındığını, müvekkile ait dosyanın da incelemeye alındığını ve araca el konulduğunu, Sincan 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/60 esas sayılı dosyası üzerinden kamu davası açıldığını,...

Ağır Ceza Mahkemesi’nin 21.09.2012 tarihli ek kararı ile müvekkiline ait aracın iadesine karar verildiğini, aracın alınması için davalı tarafa başvuruda bulunulduğunu ancak davalı tarafça otopark ve taşıma hizmetleri karşılığı 21.343.60 TL talep edildiğini belirterek oluşan zararının tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili; görevli mahkemenin Asliye Ticaret Mahkemesi olduğunu, davanın süresinde açılmadığını, zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davanın davaya dayanak yapılan araca kaçak zannı ile el konulmasından ve muhafazasından kaynaklandığını dolayısıyla davanın Gümrük Müdürlüğü aleyhine açılması gerektiğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, Dairemizin 03/05/2017 gün, 2017/300 esas, 2017/2445 karar sayılı UYAP ortamındaki karar ile fiziki gönderilen kararın farklı olması nedeniyle diğer nedenler incelenmeksizin yapılan bozma ilamına uyulduğu belirtilerek, davanın kabulüne karar verilmiştir.

01 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 7. bölümünde "koruma tedbirleri nedeni ile tazminat" konusu düzenlenmiştir. Anılan yasanın ilgili bölümünde yer alan 141/j. maddesinde; ''Eşyasına veya diğer malvarlığı değerlerine

koşulları oluşmadığı halde el konulan veya korunması için gerekli tedbirler alınmayan ya da eşyası veya diğer malvarlığı değerleri amaç dışı kullanılan veya zamanında geri verilmeyen'' kişilerin maddi ve manevi her türlü zararlarını devletten isteyebileceği öngörülmüştür. Aynı Kanun'un 142/2. maddesinde; "istem zarara uğrayanın oturduğu yer ağır ceza mahkemesinde ve eğer o yer ağır ceza mahkemesi tazminat konusu işlemle ilişkili ise ve aynı yerde başka ağır ceza dairesi yoksa en yakın yer ağır ceza mahkemesinde karara bağlanır." şeklinde düzenleme yapılmıştır.

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 6. maddesinde ise; Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 141 ila 144. maddeleri hükümlerinin 01 Haziran 2005 tarihinden itibaren yapılan işlemler hakkında uygulanacağı belirtilmiştir.

Somut olayda; davacıya ait 2003 model Mercedes S320 CDI aracına 17/09/2008 tarihinde el konulduğu, Sincan 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2010/60 esas sayılı dosyası üzerinden 21/09/2012 tarihinde aracın davacıya iadesine karar verildiği anlaşılmaktadır. Elkoyma tarihi itibari ile devlete karşı açılacak olan tazminat davalarında Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 141 ve 142. maddeleri uyarınca ağır ceza mahkemesi görevlidir. Bu nedenle görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasına girilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.