Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2018/1369 K.2019/5171

Asıl davada davacı ..., birleşen davada davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve ... aleyhine 07/09/2015 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/06/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Asıl ve birleşen dava, trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Asıl davada davacı, davalı ... adına kayıtlı olan ve olay günü diğer davalı ... idaresindeki aracın, görev yaptığı trafik ekip aracına çarpması sonucu yaralandığını, çarpmanın etkisiyle iki aracın da takla atarak şarampole yuvarlandığını, ...'nın alkollü olduğunu, kaza nedeniyle servikal disk bozukluğu olarak tabir edilen kas geçmesi rahatsızlığı meydana geldiğini ve etkisini halen devam ettirdiğini belirterek uğradığı manevi zararın giderilmesini istemiştir.

Birleşen davada davacı, davalı ... adına kayıtlı olan ve olay günü ... idaresindeki aracın, görev yaptığı trafik ekip aracına çarpması sonucu yaralandığını, 8 gün yoğun bakımda kaldığını, ayağa kalkmasının 100 günü bulduğunu, kaburgalarının kırıldığını, karaciğerinin parçalandığını, tedavisinin halen sürdüğünü belirterek uğradığı manevi zararın giderilmesini istemiştir.

Davalılardan ..., olaydan dolayı üzüntü duyduğunu, karşıdan gelen aracın uzun farlarının gözünü aldığını, havanın yağışlı olduğunu, davacıların olay yerinde görev için bulunmadıklarını, ceza davasında kendisini yeterince savunamadığını, davacıların ışıkları kapalı vaziyette durduklarından kusurlu olduklarını, talep edilen miktarın fahiş olduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalılardan Ahmet, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Olay tarihinde yürürlükte olan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 56. maddesi (818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi) hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır.

Bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir.

Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; davacıların yaralanma dereceleri, olay tarihi, olayın oluş şekli ve yukarıdaki ilkeler göz önüne alındığında hükmedilen manevi tazminat miktarı azdır. Mahkemece, daha üst düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.