Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2018/4125 K.2020/1502

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 28/04/2008 gününde adli yardım talepli olarak verilen dilekçe ile haksız fiil nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine adli yardım talebi kabul edilerek mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/05/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız fiil nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; müvekkilinin davalı ile imam nikâhı ile evlendiğini, müşterek bir çocuklarının olduğunu, resmi nikâh beklentisi içinde olan müvekkilinin, davalı tarafından gerçekleştirilen yaralama eylemi sonucu iş gücü kaybı yaşadığını belirterek maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece; davacının maddi ve manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulüne; dava dilekçesinde faiz talep edilmediği, ıslahla da faiz talep edilemeyeceği gerekçesiyle davacının faiz talebinin ise reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından; dava dilekçesinde fazlaya ilişkin hakların saklı tutularak, maddi ve manevi tazminat talebinde bulunulduğu, 05.02.2016 tarihli dilekçe ile dava değerinin ıslah edilerek, hükmedilecek maddi ve manevi tazminat miktarının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilinin istendiği anlaşılmaktadır.

Dava dilekçesinde faiz istenmemiş olsa da, ıslah ile tazminat alacağının fer’isi niteliğinde olan faiz talep edilebileceğinden, mahkemece davacının faiz talebinin reddedilmesi doğru olmamıştır.

Ne var ki; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 6217 sayılı Kanun'un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması gerekmiştir.