Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2019/1384 K.2021/806

Davacı ... vekili Avukat Hürkan Karaboğa tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 23/03/2012 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/02/2017 günlü karara karşı davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; istinaf başvurusunun kabulü ile Gemlik 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 07/07/2017 tarih ve 2012/206-2017/62 sayılı kararının kaldırılmasına,

HMK'nın 353/1-b/2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne dair verilen 10/01/2019 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili; davalılardan ...’ın sevk ve idaresindeki aracın davacıya çarparak yaralanmasına neden olduğunu, olayın meydana gelişinde davalı sürücü ...'ın tam kusurlu olduğunu, aracın diğer davalı ...'a ait olduğunu belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk derece mahkemesince; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükme karşı davacı vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; ilk derece mahkemesince takdir edilen manevi tazminat miktarının az olduğu gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf talebinin kabulü ile Gemlik 1.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 07/07/2017 tarih ve 2012/206 E., 2017/62 K. sayılı kararının kaldırılmasına, HMK’nun 353/1-b/2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davacı tarafça açılan davanın kabulü ile; 25.000,00 TL manevi tazminatın 06/09/2011 olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş olup, kararı davacı vekili ve katılma yoluyla davalılar vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun “Hükmün Kapsamı” başlıklı 297. maddesinin 2. fıkrasında, "hükmün sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir." düzenlenmesine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından; davacının dava dilekçesinde davaya konu yaralanma nedeniyle 150.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ettiği, ilk derece mahkemesince davanın kısmen kabulü kısmen reddi ile 7.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, geri kalan talebin reddine karar verildiği, ilk derece mahkemesince verilen bu karara davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine,

bölge adliye mahkemesince ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulü ile 25.000,00TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bu haliyle; Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükmün 2/1. bendinde davanın kabulüne karar verildiği hususu belirtilmesine rağmen davacının manevi tazminat talebinin kısmi olarak kabulü şeklinde hüküm tesis edilmesi doğru olmamıştır. 6100 sayılı HMK'nun 297. maddesi gözetilerek, hükümdeki bu çelişkinin giderilmesi ve davacının dava dilekçesinde talep ettiği manevi tazminat miktarının ne kadarının kabul edildiği, ne kadarının reddedildiği açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.