Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2019/1954 K.2021/1049

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 10/03/2015 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu oluşan hasar nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/06/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2) Davalının diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, trafik kazasından kaynaklı araç hasarı nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; 08/12/2014 tarihinde, davalı ... Bakanlığına ait resmi aracın, müvekkiline ait araca çarpması sonucu maddi hasarlı trafik kazası meydana geldiğini, kazada davalı taraf sürücüsünün kusurlu olduğunu ve müvekkiline ait aracın hasar gördüğünü belirterek aracın tamir süresi boyunca kullanılamaması nedeniyle günlük kiralanan başka bir araç için ödenen kiralama bedeli, araçta meydana gelen değer kaybı ile kazanç kaybı nedeniyle oluşan maddi ve manevi zararların avans faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili; davaya konu kazanın meydana gelmesinde müvekkili kuruma izafe edilebilecek herhangi bir kusur bulunmadığını, davanın zamanaşımına uğradığını ve davacının avans faizi talebinin yerinde olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; bilirkişi raporları benimsenerek davanın araç kiralama bedeli ve değer kaybı nedeniyle oluşan zarar yönünden kısmen kabulü ile kaza tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, kazanç kaybı nedeniyle oluşan maddi zarar ile manevi tazminat istemlerinin ise reddine karar verilmiştir.

3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun’un 2/3. maddesi uyarınca gerçek ve tüzel kişi tacirler arasında haksız eylem dâhil her türlü nedenden kaynaklanan alacaklarda istek halinde T.C.

Merkez Bankasının kısa vadeli kredilere uyguladığı avans oranında temerrüt faizine hükmedilmesi zorunlu ise de; davalının tacir sıfatını haiz olmadığı, uyuşmazlığın trafik kazasından kaynaklanıp ticari işletmeyi ilgilendirmediği anlaşıldığından yürütülecek faiz, ticari faiz olmayıp yasal faizdir. Mahkemece bu yön gözetilmeksizin avans faizine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Ne var ki, belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, mahkeme kararının 6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen “geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.