Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2020/14 K.2020/530

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 06/05/2013 gününde verilen dilekçe ile İİK m.89/4'ten kaynaklanan maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; mahkemenin görevsizliğine dair verilen 26/11/2018 günlü karara karşı davalılar vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; İstinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen 23/10/2019 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

İlk derece mahkemesince davanın görev yönünden reddine dair verilen karara yapılan istinaf başvurusu bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince incelenmiş ve davalılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu 362. maddesinde temyiz edilemeyen kararların sayıldığı, aynı maddenin birinci fıkrasının (c) bendinde “Yargı çevresi içinde bulunan ilk derece mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek için verilen kararlar ile merci tayinine ilişkin kararlar” şeklinde düzenlemenin yer aldığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, temyiz edilemeyen bir karara karşı davalılar vekilinin temyiz isteminde bulunduğu dikkate alındığında verilen karar dayandığı gerekçe ve sonucu itibarıyla HMK 353/1-a-3 maddesi kapsamında kalmakta olup, bu maddede de açıkça belirtildiği üzere bu şekilde verilen kararlar kesin olduğundan temyiz edilemez.

Şu halde; kesin bir karara karşı temyiz başvurusunda bulunulduğu ancak Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi tarafından bu konuda bir karar verilmeksizin dosyanın dairemize gönderildiği anlaşıldığından temyizi kabil olmayan kesin karara ilişkin olan temyiz dilekçesinin reddi gerekmiştir.