Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2020/2030 K.2022/11152

Taraflar arasındaki haksız eylem nedeniyle maddi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/02/2018 günlü kararın istinaf incelemesinde; tarafların istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen 17.01.2020 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

KARAR

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362/1-a maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 6763 sayılı Kanun'un 44. maddesiyle HMK’ya eklenen Ek-Madde 1’de öngörülen yeniden değerleme oranı dikkate alındığında 2020 yılı için 72.070,00 TL’dir.

HMK 362/1-a ve 362/2. maddeleri gereğince temyiz edenin sıfatına göre hükmedilen ya da mahkemece kabul edilmeyen bölümünün miktar veya değeri 72.070,00 TL’yi geçmeyen davalara ilişkin bölge adliye mahkeme kararlarının temyizi kabil değildir.

İlk Derece Mahkemesince davacının davasının kısmen kabulü ile 18.265,05 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verildiği, karara karşı davalı vekili ve davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulduğu, bölge adliye mahkemesince taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, istinaf mahkemesi kararına karşı, davalı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmıştır.

Davalı vekili tarafından temyize konu edilen miktar yukarıda belirtilen temyiz kesinlik sınırının altında kalmaktadır. O halde Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyiz kabiliyeti olmayıp davalı vekilinin temyiz dilekçesinin HMK’nun 362/1-a maddesi gereğince reddine karar vermek gerekmiştir.