Davacı vekili, 18.03.2011 ve 22.03.2011 tarihinde müvekkili şirkete ait otobüste yolculuk yaparken yaralanan kişilerin tedavi giderlerinin müvekkili tarafından ödendiğini, 6111 Sayılı Kanun ile değişik 2918 Sayılı Kanunun 98.maddesi gereğince trafik kazaları sebebi ile oluşan tedavi giderlerinden Sosyal güvenlik Kurumunun sorumlu olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davalıdan rücuen tahsilini talep etmiştir.
Davalı vekili, yaralanan kişilerin müracaatı ile ödeme yapılması mümkün olduğunu, davalının tedavi giderlerini ödeme sorumluluğun sigorta şirketleri ve kazada yaralanan kişileri kapsadığını savunmuştur.
İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, 6111 Sayılı Kanun gereğince davalının trafik kazası sonrası tedavi giderlerinden sorumlu olacağından bahisle davanın kabulüne, 570.768,01 TL alacağın davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Anılan karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yasa yoluna başvurmuştur.
Bölge Adliye Mahkemesince, davacının işleteni olduğu ....ve ....plaka sayılı otobüslerin 18.03.2011 ve 22.03.2011 tarihlerinde yaptığı trafik kazalarında yaralanan kişilerin tedavi giderlerinin davacı tarafından karşılandığı dosyaya ibraz edilen tedavi belgeleriyle sabit olduğu, denetime elverişli bilirkişi raporu ile hesaplanan tedavi giderlerinden anılan yasal düzenleme uyarınca davalı kurumun sorumlu tutulmasında hukuka aykırılık bulunmadığı, ilk derece mahkemesinde ileri sürülmeyen iddia ve savunmalar istinaf incelemesinde dinlenemeyeceği, davalının hak düşürücü süre ve zamanaşımına yönelik istinaf itirazı bu nedenle yerinde olmadığı gerekçesiyle davalı tarafın istinaf başvurusunun reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre davalı vekilinin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK'nın 373. maddesi uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine 492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davalıdan harç alınmamasına 04.10.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.