Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2022/10121 K.2025/11282

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının haksız şikayeti nedeniyle ceza mahkemesinde aleyhine dava açıldığını, duruşmalara gidiş geliş için 8.687,40 TL ödediğini, ceza mahkemesince beraat kararı verildiğini, bu süreçte manevi olarak zarar gördüğünü açıklayıp 8.687,40 TL maddi, 5.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ilk derece mahkemesince davanın kısmen kabulü ile 671,24 TL maddi, 2.500,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiş, karar davacı vekili ve davalı vekilince istinaf edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine,

davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüyle İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekilince temiz edilmiştir.

Buna göre davacı yönünden reddedilen ve temyize konu edilen tazminat miktarı Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL'nin altında kalmaktadır. Bu nedenle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.