Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2022/14200 K.2023/843

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesinin 06.02.2014 tarihli 2010/290 Esas, 2014/28 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (kapatılan) 17. Hukuk Dairesinin 15.05.2017 tarihli ve 2014/9106 Esas, 2017/5433 Karar sayılı ilamıyla hükmün bozulmasına karar verilmiş, davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenmişse de Yargıtay (kapatılan) 17. Hukuk Dairesinin 26.04.2018 tarihli 2017/4388 Esas, 2018/4597 Karar sayılı ilamıyla davalı vekilinin kararın düzeltilmesi isteğinin reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 29.01.2021 tarihli 2018/342 Esas, 2021/38 Karar sayılı kararıyla davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairenin 27.01.2022 tarihli ve 2021/18274 Esas, 2022/1001 Karar sayılı ilamıyla hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesinin 09.09.2022 tarihli 2022/372 Esas, 2022/566 Karar sayılı kararıyla, Yargıtay bozma ilamında karar düzeltme yolunun açık olduğunun belirtilmediği ve dava değerinin karar düzeltme sınırının altında kaldığı gerekçesiyle davacı vekilinin karar düzeltme talebinin reddine ve Yargıtay bozma ilamı doğrultusunda davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede,

Yargıtay kararına karşı karar düzeltme isteminde bulunulduğuna göre, talebin miktar sınırları içinde olup olmadığını denetleme ve miktar sınırı kapsamında değilse bu hususta karar verme yetkisi, karar düzeltme talebini inceleyecek Yargıtay’ın ilgili Dairesine aittir. Yerel Mahkemenin bu konuda karar verme yetkisi bulunmamaktadır.

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (HUMK) 432. maddesinin 4. fıkrasında yerel mahkeme hâkimine tanınan yetki, “temyiz talebinin kanuni süresinde bulunmaması” ve “kararın temyizi kabil olmaması” hâllerine münhasır olup, karar düzeltme talebi bu hükmün dışındadır.

Karar düzeltme isteminin reddine karar vermek yerel mahkemenin yetkisinde bulunmadığından, davacı vekilinin karar düzeltme talebinin reddi ile davanın reddine dair İlk Derece Mahkemesinin 09.09.2022 tarihli 2022/372 Esas, 2022/566 Karar sayılı kararının yok hükmünde olduğu anlaşılmakla, anılan kararın kaldırılmasına karar verilerek davacı vekilinin karar düzeltme isteminin incelenmesine geçildi.

Kararın düzeltilmesi davacı vekili tarafından istenilmekle; kesinlik, süre, karar düzeltme şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

İlk Derece Mahkemesinin 09.09.2022 tarihli 2022/372 Esas, 2022/566 Karar sayılı kararının yok hükmünde olduğu anlaşılmasına göre, kararın ortadan kaldırılmasına,

Daire kararında yer alan açıklamalara göre, 6217 sayılı Kanunun 30 uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununa eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440 ıncı maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteminin REDDİNE,

Aynı Kanunun 442/3 ve 4421 sayılı Kanunun 4/b-1 maddeleri gereğince takdiren 1.470,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen davacıdan alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine,