Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2022/14714 K.2023/5845

Taraflar arasındaki trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemenin 09.10.2019 tarihli kararının asıl ve birleşen davalarda davalılar ..., ..., ... ve ... tarafından, 30.12.2020 tarihli ek kararının davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairenin 23.06.2022 tarih, 2022/3940 esas, 2022/9372 karar sayılı kararı ile mahkemenin 09.10.2019 tarihli kararı ve 30.12.2020 tarihli ek kararının onanmasına karar verilmiştir.

Davalı ... tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Daire kararında yer alan açıklamalara göre, 6217 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440 ıncı maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteminin REDDİNE,

Aynı Kanun'un 442/3 ve 4421 sayılı Kanun'un 4/b-1 maddeleri gereğince takdiren 1.470,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen davalıdan alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine,

Aşağıda yazılı karar düzeltme giderinin karar düzeltme isteyen davalıdan alınmasına,

02.05.2023 tarihinde Başkan ... ve Üye ...'in karşı oyları ve oy çokluğuyla kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3/2 nci maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440/III-1 nci maddesinde öngörülen karar düzeltme parasal sınırı 01.01.2022 tarihinden itibaren 35.830,00 TL olarak belirlenmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davacı ... için toplam 35.000,00 TL, ... için 35.000,00 TL tazminatın tahsiline karar verilmiştir. Dairemizin onama ilam tarihi dikkate alındığında, ihtiyari dava arkadaşı olan davacılar bakımından davalı aleyhine hüküm altına alınan miktar ayrı ayrı değerlendirildiğinde kesinlik sınırının altında kaldığından davalının karar düzeltme dilekçesinin miktar itibariyle reddine karar verilmesi gerekirken karar düzeltme isteminin reddine karar veren sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.

Esas ilişkin olarak ise;

Davalı ... gerekçeli karara karşı istinaf dilekçesi vermiş ve hesaplanan 148,60 TL istinaf kanun yolu harcını yatırmıştır. Ancak kararın temyize tabi olması sebebiyle yeniden hesaplama yapılmış ve davalıya bakiye 351,67 TL harcın yatırılması için meşruhatlı davetiye gönderilmiş, bu davetiye Tebligat Kanunu’nun 21/2 maddesi gereğince 05.11.2020 tarihinde tebliğ edilmiştir. Sonrasında ise mahkemece 30.12.2020 tarihli ek karar ile verilen kesin süre içinde eksik temyiz harcının tamamlanmadığı gerekçesiyle temyiz talebinden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiş, bu kararın temyizi üzerine Dairece 23.06.2022 gün, 2022/3940- 9372 sayılı karar ile ek kararın onanmasına karar verilmiştir. Bu karara karşı yapılan karar düzeltme talebi de sayın çoğunlukça reddedilmiştir.

6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfı ile uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (HUMK) 434/3 maddesi; temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamının ödeneceğini, bunların eksik olduğunun tespiti halinde, kararı veren hakim veya mahkemenin başkanı tarafından verilecek yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde temyiz talebinden vazgeçmiş sayılacağı hususunun temyiz edene yazılı olarak bildirileceğini, verilen kesin süre içinde eksik harç tamamlanmadığı takdirde kararın temyiz edilmemiş sayılacağını hükme bağlanmıştır.

Bu düzenlemelerden anlaşılacağı üzere temyiz harç ve giderlerinde eksiklik bulunması halinde, hakim tarafından ilgiliye temyiz harç ve giderlerini tamamlanması için kesin süre verilmesi ve aksi halde temyiz talebinden vazgeçmiş sayılacağının bildirilmesi gerekir. Uygulamada bu işlem hakim imzalı muhtıranın tebliği ile yapılmaktadır. Hakim imzalı muhtıra gönderilmeden kalemce hazırlanan tebliğ evrakına meşruhat verilerek ilgiliye kesin süre verilmesi usule aykırıdır. Başka bir ifade ile mahkeme yazı işleri müdürü veya kalemin temyiz harç ve giderini tamamlaması için temyiz edene süre vermesi mümkün değildir. Bunun sonucu olarak da bu süre üzerine temyiz harç ve giderini ödememiş olan taraf temyiz talebinden vazgeçmiş sayılmaz.

Dosya içerisinde davalıya eksik harcı tamamlaması konusunda gönderilen hakim imzalı bir muhtıra bulunmayıp, yalnızca kalemce düzenlenen meşruhatlı davetiye ile süre verilmiştir.

Bu durumda davalıya eksik harcı tamamlaması konusunda gönderilen meşruhatlı tebligat ve meşruhat ile verilen süre usule uygun olmadığı gibi buna dayanılarak verilen temyiz talebinden vazgeçmiş sayılmasına ilişkin ek karar da doğru değildir.

Sonuç olarak ek kararın bu gerekçeler ile ortadan kaldırılarak davalının temyiz talebinin incelenmesi gerekirken onanması doğru olmamıştır.

Davalının karar düzeltme talebinin de aynı gerekçeler ile kabulü gerekir.

Tüm bu nedenlerle; davalının kararı düzeltme talebinin kabulü, onama kararı ile ek kararın kaldırılması ve davalının temyiz talebinin incelenmesi gerektiği düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun karar düzeltme talebinin reddine ilişkin kararına ve gerekçelerine katılamıyorum.

KARŞI OY

Davalı ...’un karar düzeltme talebi sayın çoğunlukça reddedilmiş olup, ret kararına ve gerekçelerine katılamıyorum.

Şöyle ki;

Davalı ... gerekçeli karara karşı istinaf dilekçesi vermiş ve hesaplanan 148,60 TL istinaf kanun yolu harcını yatırmıştır. Ancak kararın temyize tabi olması sebebiyle yeniden hesaplama yapılmış ve davalıya bakiye 351,67 TL harcın yatırılması için meşruhatlı davetiye gönderilmiş, bu davetiye Tebligat Kanunu’nun 21/2 maddesi gereğince 05.11.2020 tarihinde tebliğ edilmiştir. Sonrasında ise mahkemece 30.12.2020 tarihli ek karar ile verilen kesin süre içinde eksik temyiz harcının tamamlanmadığı gerekçesiyle temyiz talebinden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiş, bu kararın temyizi üzerine Dairece 23.06.2022 gün, 2022/3940- 9372 sayılı karar ile ek kararın onanmasına karar verilmiştir. Bu karara karşı yapılan karar düzeltme talebi de sayın çoğunlukça reddedilmiştir.

6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfı ile uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (HUMK) 434/3 maddesi; temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamının ödeneceğini, bunların eksik olduğunun tespiti halinde, kararı veren hakim veya mahkemenin başkanı tarafından verilecek yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde temyiz talebinden vazgeçmiş sayılacağı hususunun temyiz edene yazılı olarak bildirileceğini, verilen kesin süre içinde eksik harç tamamlanmadığı takdirde kararın temyiz edilmemiş sayılacağını hükme bağlanmıştır.

Bu düzenlemelerden anlaşılacağı üzere temyiz harç ve giderlerinde eksiklik bulunması halinde, hakim tarafından ilgiliye temyiz harç ve giderlerini tamamlanması için kesin süre verilmesi ve aksi halde temyiz talebinden vazgeçmiş sayılacağının bildirilmesi gerekir. Uygulamada bu işlem hakim imzalı muhtıranın tebliği ile yapılmaktadır. Hakim imzalı muhtıra gönderilmeden kalemce hazırlanan tebliğ evrakına meşruhat verilerek ilgiliye kesin süre verilmesi usule aykırıdır. Başka bir ifade ile mahkeme yazı işleri müdürü veya kalemin temyiz harç ve giderini tamamlaması için temyiz edene süre vermesi mümkün değildir. Bunun sonucu olarak da bu süre üzerine temyiz harç ve giderini ödememiş olan taraf temyiz talebinden vazgeçmiş sayılmaz.

Dosya içerisinde davalıya eksik harcı tamamlaması konusunda gönderilen hakim imzalı bir muhtıra bulunmayıp, yalnızca kalemce düzenlenen meşruhatlı davetiye ile süre verilmiştir.

Bu durumda davalıya eksik harcı tamamlaması konusunda gönderilen meşruhatlı tebligat ve meşruhat ile verilen süre usule uygun olmadığı gibi buna dayanılarak verilen temyiz talebinden vazgeçmiş sayılmasına ilişkin ek karar da doğru değildir.

Sonuç olarak ek kararın bu gerekçeler ile ortadan kaldırılarak davalının temyiz talebinin incelenmesi gerekirken onanması doğru olmamıştır.

Davalının karar düzeltme talebinin de aynı gerekçeler ile kabulü gerekir.

Tüm bu nedenlerle; davalının kararı düzeltme talebinin kabulü, onama kararı ile ek kararın kaldırılması ve davalının temyiz talebinin incelenmesi gerektiği düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun karar düzeltme talebinin reddine ilişkin kararına ve gerekçelerine katılamıyorum.