Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2023/351 K.2024/13870

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda Uyuşmazlık Hakem Heyetince davanın kabulü ile 10.469,40 TL sürekli iş göremezlik tazminatının tahsiline karar verilmiştir.

Karara taraf vekilleri tarafından itiraz edilmesi üzerine, İtiraz Hakem Heyetince taraf vekillerinin itirazının reddine karar verilmiştir.

İtiraz Hakem Heyeti kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece 29.11.2022 tarihli ek karar ile davacı tarafça temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırı altında kalması sebebi ile davacı vekilinin temyiz talebinin reddine karar verilmiştir. Ek karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 30 uncu maddesinin 12 nci fıkrası gereği Sigorta Tahkim Komisyonlarının 40.000,00 TL yi geçmeyen kararları kesindir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun'un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğinden; eldeki ek davaya esas teşkil eden Sigorta Tahkim Komisyonu'nun 30.04.2021 tarih ve 2021.E.87873 sayılı başvuru dosyasında alınan aktüer bilirkişi raporunda davacının sürekli iş göremezlik zararının 15.470,40 TL olarak belirlendiği, Uyuşmazlık Hakem Heyetince taleple bağlı kalınarak 5.001,00 TL tazminata hükmedildiği ve İtiraz Hakem Heyetince taraf vekillerinin itirazının reddine karar verildiği,

davacı vekili tarafından bu defa bakiye 10.469,40 TL sürekli iş göremezlik tazminatının tahsili istemiyle açılan eldeki dava dosyasında talebin kabulü ile 10.469,40 TL'nin davalıdan tahsiline karar verildiği anlaşılmakla Sigorta Tahkim Komisyonuna yapılan başvuruda temyize konu edilen toplam miktar 10.469,40 TL olup İtiraz Hakem Heyetinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 40.000,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Bu nedenle 29.11.2022 tarihli tarihli ek karar mevzuata uygun olduğundan davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile söz konusu ek kararın onanması gerekmiştir.