Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2023/4281 K.2026/2137

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 11.09.2011 tarihinde, davacı ... şirketine Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası ile sigortalı olan aracın sürücü ... idaresindeyken yapmış olduğu kaza sonucu dava dışı ...'nın yaralandığını ve davacı ... tarafından yaralanana 134.937,00 TL ödeme yapıldığını, kaza sırasında sigortalı aracın istiap haddinin üzerinde yolcu taşıması nedeni ile meydana gelen kazanın oluşunda sürücünün %100 kusurlu olduğunu, Karayolu Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları B.4.ç.maddesi gereğince ödenen bedelin sigortalıya rücu hakkı bulunduğundan, davalı hakkında Ankara 7. İcra Müdürlüğü'nün 2018/2837 sayılı dosyasında yapılan takibe haksız olarak itiraz edilmesi nedeni ile itirazın iptali ile %20 icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davaya bakmaya görevli mahkemenin asliye ticaret mahkemesi olduğunu, kaza sırasında sigortalı aracı kullanan sürücünün ehliyetinin bulunduğunu ve aracın istiap haddini aşar şekilde kullanılmadığını, kaldı ki kaza tespit tutanağında kazanın meydana gelmesinde sigortalı aracı kullanan sürücüye kusur atfedilmemesi nedeni ile rücu şartlarının oluşmadığını belirterek davanın reddine ve %20'den az olmamak üzere kötüniyet tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile sigorta şirketine Zorunlu Mali Sorumluluk sigortası ile sigortalı olan ve dava dışı ... idaresinde bulunan aracın yaptığı kazanının oluşunda sigortalı araç sürücüsünün %25 oranında kusurlu olduğunun belirlendiği, aracın ... marka Center tipi kamyon olup kabinde 2 ayrı yolcu ve arkada 5 ayrı yolcu olması nedeni ile kaza sırasında istiap haddinin aşılmadığı, kaza sırasında sürücünün yeterli ehliyetinin bulunduğu, kazanın istiap haddinin aşılması nedeni ile meydana geldiğinin sübut bulmaması karşısında Karayolu Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları B.4.e.maddesindeki şartlar oluşmadığından davanın reddine karar vermiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde;davalıya ait aracın kaza anında ön kısımda iki değil üç kişinin bulunmasına, aracın yolcu kapasitesinin üzerinde 8-9 kişi olarak yolculuk yapılmasına rağmen, kazanın sebebi, aracın marka ve modeli ile teknik özellikleri, yolcu ve yük taşıma kapasitesi incelenmeden karar verilmesinin hatalı olduğunu belirterek kararı temyiz etmiştir. Davalı vekili temyiz dilekçesinde, davalı ... şirketinin hangi hallerde sigortalısına rücu hakkının bulunduğunu bilerek hareket etmesi gerektiği dikkate alındığında, davacının yaptığı takibin kötü niyetli olduğunu ve bu nedenle kötüniyet tazminatına hükmedilmesi gerektiğini belirterek kararı temyiz etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortasının trafik kazası nedeni ile zarar gören üçüncü kişiye ödediği tazminatın kendi sigortalısından rücuen tahsili amacıyla başlattığı icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR