Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2023/4636 K.2025/2574

İtiraz Hakem Heyeti kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 13.06.2018 tarihinde davacının sevk ve idaresindeki araç ile zorunlu trafik sigortası olmayan aracın karıştığı çift taraflı trafik kazasında davacının yaralanarak maluliyetinin oluştuğunu bu nedenle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile sürekli iş göremezlik tazminatı olarak 100,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, talebini 136.816,16 TL'ye artırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; başvurunun usulüne uygun olmadığını, maluliyet raporunun hatalı olduğunu, kusuru kabul etmediklerini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davanın kabulü ile 136.816,16 TL sürekli iş göremezlik tazminatının 07.01.2022 tarihinden itibaren işleyen yasal faizi ile birlikte davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine; İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; itirazın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; lehe tam ve nispi vekalet ücreti verilmesi gerektiğini belirtmiştir. Davalı vekili temyiz dilekçesinde; başvuru yapılmadığını, yapılan ödemenin yeterli olduğunu, ibra alındığını, hesaplamanın hatalı teknik hesaba göre yapıldığını, rapor ücretinden sorumlu olmadıklarını, maluliyet oranlarının çelişkili olduğunu, maluliyet raporunun usulüne uygun olmadığını, kusur incelemesinin hatalı yapıldığını, müterafik kusur indirimi yapılması gerektiğini, dava tarihinden yasal faize hükmedilmesi gerektiğini belirtmiştir.

B. Gerekçe

Uyuşmazlık, trafik sigortası bulunmayan aracın karıştığı trafik kazası sonucu yaralanan davacının sürekli iş göremezlik tazminatı talebine ilişkindir.

1- Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 266 ve devamı maddeleri gereğince, çözümü özel veya teknik bilgiyi gerektiren hâllerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verilir.

Dosyanın incelenmesinde; kaza tespit tutanağında sadece davacıya kusur verilmiştir. Uyuşmazlık Hakem Heyetince alınan 30.08.2022 tarihli kusur raporunda; davacının %40, davalıya sigortalı araç sürücüsünün ise; % 60 oranında kusurlu oldukları tespit edilerek hükme esas alınmıştır.

Dosya içerisindeki İstanbul 55. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2021/335 E. sayılı ceza yargılamasında İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi'nden alınan 07.07.2021 tarihli kusur raporunda ise; davacının asli kusurlu olduğu, davalıya sigortalı araç sürücüsünün ise tali kusurlu olduğu tespit edilmiştir. Kaza tespit tutanağı ile dosya içerisindeki kusur raporları birbirleri ile çelişkilidir.

O halde, İtiraz Hakem Heyetince, dosyanın Adli Tıp Kurumu, İTÜ Kürsüsü veya Karayolları Genel Müdürlüğü Trafik Fen Heyeti gibi kurumlardan seçilecek konusunda uzman bilirkişi kuruluna tevdii ile kaza tespit tutanağı ve tüm dosya kapsamı ile oluş şekline göre olaydaki kusur oranlarının duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespiti ve meydana gelebilecek çelişkilerin giderilmesi yönünden ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık rapor alınması, ondan sonra dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirilip varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

VI. KARAR