Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2023/4717 K.2023/9783

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen rücuen tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; asıl ve birleşen davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya kapsamından, asıl davada 78.722,00, birleşen davada ise 140.770,00 TL tazminat talep edildiği, Bölge Adliye Mahkemesince asıl davanın kısmen kabulü ile 74.167,67 TL, birleşen davanın kabulü ile 140.770,00 TL'nin tahsiline dair verilen hükmün davalının temyizi üzerinde Dairemizce bozulmasına karar verildiği, Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak asıl davanın kısmen kabulü ile 74.167,67 TL, birleşen davanın kabulü ile 140.770,00 TL'nin tahsiline karar verildiği, yine davalı vekilinin temyizi üzerinde Dairemizce bozma kararı verildikten sonra bu kez Bölge Adliye Mahkemesince asıl ve birleşen davanın usulden reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre asıl ve birleşen davada her iki taraf bakımından da temyize konu edilen tazminat miktarı Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır. O halde Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyiz kabiliyeti olmayıp temyiz dilekçesinin HMK’nun 362/1-a maddesi gereğince reddine karar vermek gerekmiştir.