Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2023/9227 K.2025/15409

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince 07.07.2023 tarihli ek karar ile temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacılar tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra elektronik dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 07.07.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362. maddesinin 1. fıkrasının (g) bendinde, 353. maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında verilen kararlar temyiz edilemeyeceği belirtilmiştir. Temyize konu edilen hususun temyiz edilemeyen kararlardan olması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-a-6. maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılmasına, davanın yeniden görülmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmesine ilişkin kararın kesindir.

Bölge Adliye Mahkemesince 07.07.2023 tarihli ek karar gerekçesinde "17.05.2023 gün ve 2023/1258 Esas, 2023/1273 Karar sayılı kararı ile "Davacı tarafın istinaf başvurusunun duruşma yapılmadan kabulü ile Ankara Batı Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 18.01.2023 gün ve 2020/751 Esas, 2023/56 Karar sayılı kararının Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353. maddesinin 1. fıkrası (a) bendinin 6. maddesi uyarınca kaldırılmasına," dair,

HMK'nın 362. maddesi uyarınca miktar itibariyle kesin olarak karar verildiği anlaşıldığı" belirtilerek verilen karar miktar itibariyle kesin olduğundan temyiz edilme olanağı bulunmadığından temyiz dilekçesinin reddine verilmişse de; red gerekçesinin 353. maddenin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında verilen kararlar temyiz edilemeyeceğinden olması gerekmekte ise de bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden sonucu itibariyle doğru olan hükmün 6100 sayılı HMK'nın 370/4. maddesi uyarınca gerekçesi değiştirilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR