Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2024/14492 K.2025/1798

İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; sürücü olan müvekkili ile trafik sigortasız aracın 30.05.2019 tarihinde yaptığı kaza neticesinde davacının %8 oranında malul kaldığını, 6 ay geçici iş göremezlik süresi olduğunu belirtip fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 4.000,00 TL sürekli iş göremezlik tazminatı, 1.000,00 TL geçici iş göremezlik tazminatının temerrüt tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, sürekli iş göremezlik tazminatını 57.590,62 TL, geçici iş göremezlik tazminatını 9.090,00 TL olarak ıslah etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekcesinde; başvuru şartının gerçekleşmediğini, maluliyet raporunu kabul etmediklerini zira usule uygun olmadığını, geçici iş göremezlik tazminatından sorumlu olmadıklarını, kusur oranının bilirkişilerce belirlenmesi gerektiğini, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından yapılan ödemelerin mahsubunu, temerrüde düşmediklerini, vekalet ücretinin 1/5 oranında olması gerektiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; soruşturma dosyasında alınan kusur raporuna göre davacının %25, trafik sigortasız araç sürücüsünün ise %75 oranında kusuru bulunduğunun belirlendiği, maluliyet raporunun usul ve yasaya uygun olduğu, TRH 2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant yöntemi uyarınca alınan hesap raporu ile sürekli iş göremezlik tazminatının 57.590,62 TL, geçici iş göremezlik tazminatının ise 9.090,00 TL olarak belirlendiği,

davacının toplam talebini 66.680,62 TL olarak ıslah ettiği, geçici iş göremezlik tazminatından davalının sorumlu olduğu gerekçesi ile başvurunun kabulüne, 57.590,62 TL sürekli iş göremezlik tazminatı, 9.090,00 TL geçici iş göremezlik tazminatı olmak üzere toplam 66.680,62 TL tazminatın 10.01.2021 temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; karara davalı vekilinin itiraz ettiği, maluliyet raporuna itiraz edildiği, raporun kaza tarihi itibari ile geçerli Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik hükümlerine uygun olarak tanzim edildiği, davalının geçici iş göremezlik tazminatından sorumlu olduğu, kusur raporunun denetime elverişli olduğu, Yargıtay içtihatları gereği hesaplamada TRH 2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant yönteminin kullanılmasının yerinde olduğu, dosya kapsamında Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından yapılmış ödemeye dair delil olmadığı,

davacının emniyet kemeri takıp takmadığının tespit edilemediği, davacı lehine maktu vekalet ücretinin altında kalmamak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde belirtilen vekalet ücretinin 1/5 oranının hükmedilmesi gerektiği bu nedenle davalının vekalet ücretine yönelik itirazının kabulüne karar verildiği, davacının 30.12.2019 tarihinde davalıya başvuruda bulunduğu ve davalının 10.01.2020 tarihinde temerrüde düştüğü gerekçesi ile davalının itirazının kısmen kabulü ile Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararının sonuç bölümü (3.) numaralı maddesinin çıkarılarak yerine “Başvuru sahibi vekille temsil edildiğinden,

karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 17., 13 maddeleri ve 5684 sayılı Yasa'nın 30/17. maddesi uyarınca başvuru sahibi için maktu 4.080,00 TL vekalet ücretinin davalı sigorta şirketinden alınıp, başvuru sahibine verilmesine" ibaresinin yazılmasına, hükmün bu şekli ile düzeltilmesine, davalının diğer itirazlarının ise reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; usule uygun başvuru yapılmadığı, maluliyet raporunu kabul etmedikleri, kusur raporu alınmadığı, geçici iş göremezlik tazminatı talebinden sorumlu olmadıkları müterafik kusur indirimi uygulanması gerektiği, hesaplamanını TRH 2010 Yaşam Tablosu ve %1,8 teknik faiz yöntemine göre yapılması, temerrüde düşmedikleri, yapılan ödemelerin tenzili gerektiği gerekçeleri ile kararın bozulmasının talep etmiştir.

B. Gerekçe

Uyuşmazlık, trafik sigortasız aracın karıştığı 30.05.2019 tarihli trafik kazası sonucu yaralanıp malul kalan davacı yolcunun uğradığı sürekli iş göremezlik ve geçici iş göremezlik tazminatı talebine ilişkindir.

1-Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere; 27.12.2019 tarihli dilekçe ile davalıya yapılan başvurunun 30.12.2019 tarihinde davalıya teslim edilmiş olmasına ve davalının 10.01.2021 tarihinde temerrüde düşmüş olmasına, soruşturma aşamasında alınan kusur raporunun hükme esas alınmasında isabetsizlik olmamasına, koruyucu tertibat kullanılmadığına dair dosyada delil olmamasına, Sosyal Güvenlik Kurumundan ödeme alındığına dair delil olmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Haksız fiil sonucu çalışma gücünde kayıp olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebin bulunması hâlinde, zararın kapsamının tespiti açısından geçici iş göremezlik süresi ile sürekli iş göremezlik oranının doğru bir şekilde belirlenmesi zorunludur. Söz konusu belirlemenin, bağlı oldukları mevzuat uyarınca sağlık kurulu raporu vermeye yetkili hastaneler veya sağlık kuruluşları tarafından çalışma gücü kaybı olduğu iddia edilen kişide bulunan şikâyetler dikkate alınarak oluşturulacak uzman doktor heyetinden kaza tarihinde yürürlükte bulunan mevzuata göre yapılması gerekir.

Davaya konu kazanın gerçekleştiği 30.05.2019 tarihi itibariyle Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik yürürlükte olup davacının maluliyetinin bu yönetmelik hükümlerine göre belirlenmesi gereklidir. Bu yönetmeliğin 2 numaralı ek cetveli olan özür oranları cetvelinin "Kas İskelet Sistemi" başlığında Yaralanma Modeli Veya Tanı İlişkili Değerlendirme bölümünde "Travma durumlarında ilk tercih edilecek yöntemdir.

Eğer bir yaralanma yok ise, bu yöntem yetersiz kalıyor ise veya yaralanma aynı omurga bölgesinde birden fazla segmenti etkiliyor ise eklem hareket genişliği modeli kullanılır. Yaralanma modeli nörolojik kayıp varlığına, kırık, dislokasyon ve hareket segmenti bütünlüğüne dayanır. Birden fazla omurga bölgesi etkilenmiş ise her biri ayrı ayrı değerlendirilir, kişinin özür oranını hesaplamak için Balthazard Hesaplama Tablosundan yararlanılır.

Yaralanma bulgularına kortikospinal yol bulguları da eşlik ediyor ise spinal kord lezyonları ile ilgili tablolar kullanılır (Bölüm 4). Bu değerlendirme için özür kalıcı ve stabil olmalı, son 12 ayda değişiklik olmamalıdır." düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda; kaza neticesinde davacının maruz kaldığı yaralanmaya ilişkin olarak Mersin Üniversitesi tarafından düzenlenen 02.12.2019 tarihli raporda, davacının kaza nedeniyle oluşan maluliyeti % 8 olarak belirlenmiştir. Anılan bu raporun tanziminde Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik ile ekindeki cetveller kullanılarak belirleme yapılması yerinde olmakla birlikte, davacının kazadaki L2 Vertebra Korpus Kompresyon yaralanması nedeniyle oluşan özür durumu için yönetmelikteki 12 aylık süre gözetilmemiş ve bu hususta bir değerlendirme de yapılmamıştır.

Açıklanan hukuki ve maddi olgular karşısında; davacının yeniden muayenesi de yapılarak kaza nedeniyle maluliyeti oluşup oluşmadığı ve varsa maluliyet oranının, Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik hükümleri ile ekindeki cetvellere göre belirlenmesi için, en yakın üniversite hastanesinin adli tıp anabilim dalı başkanlığından rapor alınıp oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR