Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2024/3360 K.2026/500

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; profesyonel futbolcu olan davacıya Profesyonel Futbol Disiplin Kurulu (PFDK) tarafından 14.08.2008 tarihinde 1 yıl süreyle futboldan men ve 20.000,00 TL para cezası verildiğini, ardından Türkiye Futbol Federasyonunun (TFF) müştekisi olduğu 2009 yılındaki şike soruşturmasında tutuklanması nedeniyle futbolculuk yaşamına ara vermek zorunda kaldığını, ceza yargılaması sonucu müvekkilinin beraat ettiğini ve beraat kararının üst mahkeme tarafından onandığını ancak verilen disiplin cezası nedeniyle davacının futbolculuk kariyerinin sarsıldığını, bağlı olduğu kulüple olan sözleşmesinin feshedildiğini,

psikolojisinin bozulduğunu, sosyal medyada ve görsel basında sürekli olumsuz haberler çıkması nedeniyle sosyal hayatının sekteye uğradığını, maddi ve manevi olarak büyük bir çöküntü içerisine düştüğünü ileri sürerek bilirkişilerce hem futbolculuk hem antrenörlükten kazanacağı miktarın hesaplanarak davalıdan tahsili gerektiğini, fazlaya ilişkin hakları saklı kaymak kaydıyla;

futboldan uzak kalınan dönem ve sonrası için hesaplanacak şimdilik 100,00 TL maddi ve 60.000,00 TL manevi tazminatın futboldan men cezasının verildiği tarihten itibaren işleyecek en yüksek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, 14.08.2008 tarihinde hükmedilen 20.000,00 TL para cezası için şimdilik 100,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek en yüksek faiz ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın yetkili mahkemede açılmadığını, müvekkili kurumun merkezinin Ankara olduğunu, bu nedenle Ankara Mahkemelerinin yetkili olduğunu, söz konusu davanın konusunun futbolun yönetimine ve disiplinine ilişkin olduğunu, bu hususta nihai karar merciinin Tahkim Kurulu olduğunu, Tahkim Kurulu kararlarının Anayasa'nın 59. maddesi uyarınca kesin olduğunu, Tahkim Kurulu kararlarına karşı hiçbir yargı mercine başvurulamayacağını, Tahkim Kurulu nezdindeki süreç kesin olarak sona erdiğinden davanın görev yönünden reddine karar verilmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile uyuşmazlığın tahkim usulüne göre çözülmesi gerektiği gerekçesi ile dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir.

V. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına karşı davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; davalı ... federasyonun davacıya 2008 tarihinde 1 yıl futboldan men ve 20.000,00 TL para cezası verdiğini, disiplin cezasına Tahkim Kurulunda itiraz edildiğini ancak etkili bir yargılama yapılmadan itiraz talebinin reddedildiğini, hakkında yapılan ceza yargılaması sırasında tutuklandığını ve bu dosyaya davalı federasyonun müşteki sıfatı ile katıldığını, ceza yargılamasında beraat ettiğini, dosyanın istinaf incelemesinden de geçerek kesinleştiğini, bu şekilde verilen disiplin cezasının haksız olduğunun ortaya çıktığını, ancak bu haksız ceza nedeniyle futbol hayatının bittiğini, maddi ve manevi zarara uğradığını, bu zararın giderilmesi gerektiğini belirterek kararı temyiz etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; haksız fiil nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR