Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2024/5090 K.2024/11754

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili asıl dava dilekçesinde; davalı tarafından 07.03.2018 tarihinde ... adlı resmi twitter hesabından yapılan iki paylaşımda kullanılan söz ve ifadelerin müvekkilinin kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğunu, paylaşımda yapılan haksız isnatların eleştiri ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceğini belirterek her bir paylaşım nedeniyle 100.000,00 TL olmak üzere 200.000,00 TL manevi tazminatın haksız eylem tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalıdan tahsili ile kararın yayınlanması isteminde bulunmuştur.

Davacı vekili birleşen dava dilekçesinde; davalı tarafından 12.10.2018 tarihinde ... adlı resmi twitter hesabından yapılan iki paylaşımda kullanılan söz ve ifadelerin müvekkilinin kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğunu, paylaşımda yapılan haksız isnatların eleştiri ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceğini belirterek 200.000,00 TL manevi tazminatın haksız eylem tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalıdan tahsili ile kararın yayınlanması isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalı vekili asıl ve birleşen davada cevap dilekçesinde; müvekkili hakkında davacı medya grubunda iftira niteliğinde birçok haber yapıldığını, kamuoyu tarafından bilinen davacı medya kuruluşunun ağır eleştirilere katlanması gerektiğini, davacının kişilik haklarına saldırı olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı tarafından 07.03.2018 ve 12.10.2018 tarihinde ... adlı resmi twitter hesabından yapılan paylaşımlarda kullanılan söz ve ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu, ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığı gerekçesiyle asıl davanın kısmen kabulü ile 20.000,00 TL manevi tazminatın haksız eylem tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalıdan tahsiline; birleşen davanın kısmen kabulü ile 10.000,00 TL manevi tazminatın haksız eylem tarihinden işleyecek yasal faizi ile beraber davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; asıl ve birleşen dava konusu paylaşımlarda eleştiri hakkının sınırlarının aşıldığı, davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu; olay tarihi, tarafların konumu, paylaşımların içeriğine göre hükmedilen tazminat miktarının yerinde olduğu gerekçesi ile tarafların istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; davalının konumu, fiilin işlendiği mecra ve paylaşımlara erişen takipçi yazısı dikkate alındığında hükmedilen manevi tazminat miktarının az olduğunu, hükmedilen tazminatın saldırı ile orantılı olmadığını, caydırıcı olmadığını, müvekkilinin şeref ve itibarının zedelendiğini, kararın yayınlanması talebinin reddedilmesinin de hukuka aykırı olduğunu belirtmiştir.

B. Gerekçe

Uyuşmazlık; davalı tarafından 07.03.2018 ve 12.10.2018 tarihinde ... adlı resmi twitter hesabından yapılan paylaşımlarda kullanılan söz ve ifadelerin kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu iddiası ile manevi tazminat ve kararın yayınlanması talebine ilişkindir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere;

dava konu paylaşımlarda davacı hakkında sarf edilen söz ve ifadelerin değer yargısı ya da eleştiri olarak kabul edilemeyeceğinin, ifade özgürlüğü sınırlarının aşıldığının, davacının kişilik haklarına saldırı olduğu kabul edilerek manevi tazminata hükmedilmesinin ve olay tarihi, tarafların konumu, zararın ağırlığı dikkate alındığında hükmedilen manevi tazminat miktarının yerinde olduğunun anlaşılmasına göre, usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR