Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2024/775 K.2024/1707

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalı ...Ş. vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin başvurusunun esastan reddine, davalı ...Ş. vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından vekalet ücreti yönüyle temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir. İhtiyari dava arkadaşı konumunda olan davacılar yönünden Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile 238.730,00 TL’lik kesinlik sınırı her bir davacı yönünden ayrı ayrı belirlenir.

Dosya kapsamından, İlk Derece Mahkemesince davacıların her birine hükmedilen destekten yoksun kalma tazminatının poliçe teminat limiti olan 268.000,00 TL'nin altında kaldığı ve bu kararın davacı vekili ve davalı ...Ş. vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır. Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile hükmedilen miktar kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

O halde Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyiz kabiliyeti olmayıp davalı ... vekilinin vekalet ücretine yönelik olan temyiz dilekçesinin HMK’nun 362/1-a maddesi gereğince reddine karar vermek gerekmiştir.