Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2025/1711 K.2025/5873

İtiraz Hakem Heyeti kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 19.12.2017 tarihinde davalıya Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası (ZMSS) poliçesi ile sigortalı olan ve davacının yolcu olarak bulunduğu aracın yapmış olduğu trafik kazasında müvekkilinin %33 malul kaldığını belirterek şimdilik 5.100,00 TL sürekli iş göremezlik tazminatının yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiş, talebini 118.874,00 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili tarafından 01.11.2018 tarihinde 109.000,00 TL ödeme yapılarak sorumluluklarının yerine getirildiğini, müterafik kusur indirimi uygulanmasını ve hükmedilecek vekalet ücretinin hesaplanacak vekalet ücretinin 1/5 oranında belirlenmesi gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyeti 03.02.2020 tarih ve K-2020/3604 sayılı kararında; kazaya karışan araç sürücüsünün %100 kusurlu olduğunun kabul edildiği, davacı tarafından sunulan maluliyet raporunda, davacının maluliyet oranının %33 olarak tespit edildiği ve bu raporun karara esas alındığı, TRH 2010 Yaşam Tablosu ve %1,8 teknik faiz ile tazminatın hesaplandığı aktüer raporunun benimsendiği, müterafik kusur sebebiyle %20 indirim yapılması gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile sürekli iş göremezlik tazminatı için 95.099,20 TL tazminatın 23.07.2019 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararına karşı süresi içinde davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine, İtiraz Hakem Heyetince; itirazın reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairenin 13.02.2024 tarihli ve 2024/338 Esas, 2024/1479 Karar sayılı ilamıyla; İtiraz Hakem Heyetince bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda hüküm kurulmayarak yalnızca davalı vekilinin itirazının reddine karar verildiği ancak bu haliyle infazı kabil bir hüküm bulunmadığı, İtiraz Hakem Heyeti, kararı bozma ile ortadan kalktığından HMK'nın 297 nci maddesi gözetilerek hüküm kurulması gerekirken, bozma ile kalkan ve bu aşamada ortada olmayan karara atıfla, "davalının itirazının reddine" şeklinde hüküm tesisi yoluna gitmesi doğru olmadığı gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. İtiraz Hakem Heyetince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvurunun kabulü ile sürekli iş göremezlik tazminatı için 95.099,20-TL tazminatın 23.07.2019 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; müterafik kusur indirimi uygulanmasının hatalı olduğu ve güncel verilerle tazminat hesabı yapılması gerektiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; davalı ... tarafından Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası (ZMSS) poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı trafik kazası sonucu yaralanıp malul kalan davacı yolcunun uğradığı sürekli iş göremezlik tazminat talebine ilişkindir.

Temyizen incelenen kararın bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı, davacı tarafından daha önce kararların temyiz edilmediği anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR