Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2025/230 K.2025/10235

Taraflar arasındaki trafik kazası sonucu bedensel zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonucunda Kayseri 1. Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından verilen 23.06.2014 tarihli ve 2014/205 Esas, 2014/208 Karar sayılı kararı ile mahkemenin görevsizliğine, karar kesinleştiğinde dosyanın yetkili ve görevli Kayseri Tüketici Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiş; karara karşı davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulması üzerine Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesinin 02.04.2015 tarihli ve 2014/20048 Esas, 2015/5315 Karar sayılı kararıyla uyuşmazlığın Asliye Ticaret Mahkemesi görevine girdiği belirtilerek kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Kayseri 1. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda 24.04.2017 tarihli ve 2015/1402 Esas, 2020/1300 Karar sayılı karar ile 124.310,00 TL maddi tazminatın tüm davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, 15.000,00 TL manevi tazminatın davalılar ... ve ...'dan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; karara karşı davacı ile davalılar ... ve ... vekillerince istinaf başvurusunda bulunulmuş.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesinin 27.10.2020 tarihli ve 2018/2549 Esas, 2020/1300 Karar sayılı kararıyla davacı vekili ile davalılar ... ve ... vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle 124.310,00 TL maddi tazminatın (davalılar ... ve ...

118.360,09 TL ile sorumlu olmak üzere) davalılardan tahsiline, 15.000,00 TL manevi tazminatın davalılar ... ve ...'dan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dairemizin 20.03.2023 tarihli ve 2021/12658 Esas, 2023/3994 Karar sayılı ilamıyla.

Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce İlk Derece Mahkemesince karar verilmiş olmakla dosyada esas hakkında verilecek kararlara karşı kesinleşinceye kadar başvurulacak kanun yolu istinaf değil temyiz olduğundan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesinin 27.10.2020 tarihli ve 2018/2549 Esas, 2020/1300 sayılı kararının yok hükmünde olması sebebiyle ortadan kaldırılmasına,

davacı ile davalılar ... ve ... vekillerinin istinaf başvurusu temyiz başvurusu olarak kabul edilip yapılan temyiz incelemesi sonucunda davacı vekilinin tüm, davalılar ... ve ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddi ile davacının aktif dönemi için de AGİ dâhil edilmemiş asgari ücret üzerinden hesap yapılması için ek rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gereğine değinilerek davalılar ... ve ... vekillerinin temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyularak mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 124.203,09 TL maddi tazminattan davalı ...Ş. ve davalı ... (...) Sigorta A.Ş.'nin sorumlu olmaları, davalılar ... ve ...'nın ise bu tazminatın 116.647,34 TL'lik kısmından sorumlu olmaları koşulu ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, 15.000,00 TL manevi tazminatın davalılar ... ve ...'dan müştereken ve müteselsilen tahsiline, ilk karardan sonra yapılan ödemelerin infaz sırasında dikkate alınmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar davalı ... (eski unvanı ...) Sigorta A.Ş vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Mahkemece verilen 124.310,00 TL maddi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline dair 24.04.2017 tarihli ilk kararın davalı ... (...) Sigorta A.Ş tarafından temyiz edilmediği, davacı ile davalılar ... ve ... vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce hükmün bozulmasına karar verildiği, bozmadan sonra mahkemece 124.203,09 TL maddi tazminatın davalı ... şirketlerinden limitle sınırlı olmak üzere tahsiline karar verildiği anlaşılmakla; mahkemece verilen ilk kararı temyiz etmeyen ve kendisi bakımından hüküm kesinleşen davalı ... (...) Sigorta A.Ş'nin aynı yönde verilen kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığından, temyiz dilekçesinin hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine karar vermek gerekmiştir.