Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2006/12037 K.2010/4420

Zorla kaçırıp alıkoyma suçundan sanıklar ..., ... ve ...’in yapılan yargılanmaları sonunda; atılı suçtan mahkümiyetlerine ve sanık ... hakkında 5395 sayılı Yasanın 23. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair, ...

Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09.11.2005 gün ve 2002/158 Esas, 2005/182 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafiileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi.

Sanık ... hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 23. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 5271 sayılı CMK.nun 231/12. maddesine göre itirazı kabil nitelikte olduğu, sanık müdafiin bu karara karşı yaptığı 16.11.2005 tarihli itirazın Iğdır Ağır Ceza Mahkemesi tarafından reddine karar verildiği anlaşıldığından,

5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK.nun 317. maddesi uyarınca bu karara yönelik temyiz isteminin REDDİYLE incelemenin sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü: 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesi uyarınca lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi gerektiği gözetilmeden hüküm kurulmuş ise de;

sanıkların üzerine atılı zorla kaçırıp alıkoyma eylemine uyan 5237 sayılı TCK.nun 109/2, 109/3, 109/5, 62. maddelerinin en lehe tatbikinde dahi 765 sayılı Yasa uyarınca verilen hükümlerin lehe olması karşısında bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.