KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2007/2202 E., 2011/25434 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Aralık 2011
Karar Metni
305 kelime·2 dk okuma
Zimmet suçundan sanık ...'in yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan beraetine dair, Bilecik Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23/12/2005 gün ve 2004/229 Esas, 2005/133 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi C.Savcısı ile katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü: Suç tarihlerinde Bilecik Sosyal Hizmetler İl Müdürü olarak görev yapan sanığın zimmet suçundan beraetine karar verilmiş ise de;
dava konusu olayda sanığın Söğüt Atatürkçü Düşünce Derneği tarafından Bilecik Yetiştirme Yurdu Müdürlüğü'ne bağışlanan iki adet çamaşır makinasını ve bu makinalardan biri karşılığında ek bedel ödemeksizin Pamukçuoğlu Otom. Day. Tük. Mal. San. Tic. Ltd.
Şti.nden aldığı 7 parça dayanıklı küçük ev aletini demirbaş kayıtlarına intikal ettirmediği, çamaşır makinası ile takas ettiği küçük ev aletlerinin bir kısmından görevi süresince ikamet ettiği ve gençlik evi olarak kullanılan yerde faydalandığı, yine Sahi Seramik Nakliyat Gıda San. ve Tic. Ltd.
Şti.nden kurum adına aldığı, bedelinin bir kısmını olay ortaya çıktıktan sonra 18/11/1999 tarihinde kendi cebinden ödediği, kalan kısmını ise ödemediği toplam 47 parça seramik malzemeyi demirbaş kayıtlarına intikal ettirmediği, bunların bir kısmını kurumda bulundurduğu halde diğer bir kısmını ise hediye olarak dağıtması şeklindeki eylemlerinin kül halinde zincirleme biçimde görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu tüm dosya kapsamından anlaşılmış ise de.
765 sayılı TCK.nun 240. maddesinde düzenlenen görevi kötüye kullanma suçu için kanunda öngörülen cezanın üst sınırı itibariyle 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tabi olduğu, son suç tarihi olan 06/09/1999'dan inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından,
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2007/2202, K. 2011/25434, 15 Aralık 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama