Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2011/14018 K.2012/159

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Suçu 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işleyen sanık hakkında 53/5. maddesi uyarınca "cezanın infazından sonra işlemek üzere hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına" karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz bulunmadığından, uygulama maddesinin 347/1 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edildiğinden bozma sebebi sayılmamış, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mahkemece iddianamede miktarları belirtilen sanığın zimmetine geçirdiği paraların yakını tarafından ödendiği, 675 TL değerinde olduğu değerlendirilen eşyaların bedellerinin ise ödenmediği kabul edilerek hüküm kurulmuş olan olayda;

iddianamede zimmete geçirildiği ifade edilen ...'e ait 425.000 TL.'nin (eski para) 30/09/2002 tarihli makbuz içeriğine göre 2.850.000 lira (eski para), ...'a ait 175.000 TL.'nin (eski para) ise 14/04/2002 tarihli makbuza göre 2.725.000 lira (eski para) olduğunun, zimmete geçirildiği iddia olunan eşyalara ilişkin olarak ise suç tarihine göre değer tespitlerinin yapılmamış olduğunun anlaşılması karşısında,

suça konu eşyaların değerlerinin bilirkişi vasıtasıyla tespit edilerek sanığın zimmetine geçirdiği miktarın belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme ile CMK.'nun 232/1. maddesine aykırı olacak şekilde hükmün başına Türk Ulusu adına

verildiği belirtilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Suç tarihi itibariyle günün ekonomik koşulları ve paranın satın alma gücü değerlendirildiğinde zimmet miktarı kabul edilen değerin az olduğu gözetilerek sanık hakkında TCK.nun 249. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,