Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2012/11969 K.2013/7253

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Katılan vekilinin yokluğunda verilen kararın 19/12/2011 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğinden sonra 24/12/2011 tarihinde UYAP sistemine kaydettiği temyiz dilekçesini 24/12/2011 tarihinde elektronik imzayla imzaladığının ve dilekçenin UYAP sisteminden mahkeme hakimince 28/12/2011 tarihinde onaylanmasının sanık aleyhine değerlendirilemeyeceğinin anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki temyiz talebinin reddini isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı TCK’nın tefecilik suçuna ilişkin 241. maddesinin yürürlüğe girmesiyle, 2279 sayılı Kanunun 17. maddesindeki “tefecilik suçu”na ilişkin hükümlerin, 1 Haziran 2005 tarihi itibarıyla yürürlükten kalktığı gözetildiğinde, 90 sayılı KHK’nın 15. maddesindeki “tefecilik suçu” tanımının ve uygulanacağı zamana ilişkin hükümlerinin uygulama olanağının bulunmadığı da dikkate alındığında, 2279 sayılı Kanunun 17. maddesinde düzenlenen tefecilik yapmak eyleminin suç oluşturması için Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/07/1995,

7-207/236 sayılı Kararında da belirtildiği şekilde "birden fazla kişiye sürekli ve sistemli bir biçimde faiz karşılığı ödünç para verilmesi"ne dair uygulamanın da yasal dayanağının kalmadığı tartışmasızdır. 5237 sayılı TCK'nın 241. maddesinde düzenlenen tefecilik suçu ise faiz karşılığı bir başkasına bir defa ödünç para verilmesi halinde tamamlanmaktadır. Suçun oluşması için, tefecilik faaliyetinin süreklilik arz etmesine, bunun meslek olarak yapılmasına gerek bulunmamaktadır.

Yukarıdaki açıklama ışığında sanık hakkında tefecilik suçundan açılan kamu davası değerlendirildiğinde; soruşturma evresinde bilgi sahibi sıfatıyla ifadeleri alınan ..., ... ve ... beyanları alınmadan sadece 19/09/2011 tarihli araştırma tutanağı hükme esas alınarak eksik soruşturma ve yetersiz gerekçe ile beraet kararı verilmesi,