KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2012/14215 E., 2013/3012 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Nisan 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Görevi yaptırmamak için direnme, kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret, devletin kurum ve organlarını aşağılama
- Hüküm
- Mahkümiyet
Karar Metni
316 kelime·2 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;
Sanığın, yokluğunda verilen hükmün 27/01/2010 tarihinde gelini ...'e tebliğ edildiği esnada cezaevinde bulunduğunu ileri sürmesi ve UYAP kaydından alınan ve dosya arasına eklenen evrakta sanığın 23/12/2009 ile 16/12/2011 tarihleri arasında Sivas E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda bulunduğunun anlaşılması karşısında, sanığın 21/05/2010 tarihinde ıttıla üzerine süresi içinde kararı temyiz ettiğinin kabulüyle, tebliğnamedeki bu husustaki görüşe iştirak edilmeyerek, temyiz talebinin reddine ilişkin 18/05/2010 günlü Ek Kararın kaldırılıp, işin esasının incelenmesine karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
Sanık hakkında TCK'nın 53/1. maddesinin tatbik edilmemesi hükümlerin doğal sonucu olup infazda nazara alınması mümkün bulunmuş, direnme suçundan sanığın cezasının 43/2. maddesi uyarınca artırılmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.
Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan direnme suçuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA,
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre hakaret suçuna yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Sanığın hakaret suçunu birden fazla mağdura karşı tek bir fiille işlemesi karşısında, hakkında TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, ayrı suç kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması,
...
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2012/14215, K. 2013/3012, 9 Nisan 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama