KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2012/15537 E., 2014/2610 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Mart 2014
- Tebliğname No
- 4 - 2010/224035
- Mahkemesi
- Dikili Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 21/11/2008
- Numarası
- 2007/124 Esas, 2008/320 Karar
- Suç
- Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret, 6136 sayılı Kanuna muhalefet
Karar Metni
284 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Olay tarihinde bir adli tahkikat için polis merkezine getirilen sanığın burada görevli memurlara hakaret ve tehdit içeren sözler sarfetmesi şeklinde geliştiği anlaşılan olayda hangi görevi yaptırmamak için cebir, tehdit ile nasıl direndiği gerekçeleriyle denetime imkan verecek şekilde karar yerinde gösterilmeden ve TCK'nın 106. maddesinde yer alan tehdit suçu tartışılmadan yazılı şekilde direnme suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,
Karakolda gerçekleştiği belirtilen hakaret eyleminde aleniyet unsurunun nasıl oluştuğu gerekçeleriyle gösterilmeden TCK'nın 125/4. maddesinin uygulanması,
Hakaret suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 43. maddesi uyarınca yapılan arttırım sırasında 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezası yerine 1 Yıl 5 Ay 10 Gün hapis cezası şeklinde eksik ceza tayini,
Sanığın güncel adli sicil kaydına göre Manisa 1. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen kararın suç tarihlerinden sonraya ait olmasına, Akhisar 1. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen kararın ise sonuç olarak adli para cezasını içermesine ve yasal engel bulunmamasına rağmen her 3 suçtan kurulan mahkumiyet hükümleriyle ilgili olarak “... sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkum edilmiş olması nazara alınarak uygulanmasına takdiren yer olmadığına ...” şeklinde yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile TCK'nın 51. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına hükmedilmesi,
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2012/15537, K. 2014/2610, 11 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama