Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2012/16037 K.2014/2764

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 21/05/2002 gün ve 2002/9-124-2002/256 sayılı Kararında açıklandığı üzere.

Yardım Toplama Kanununun, “Kapsam” başlıklı 2. maddesinin 2. fıkrasının, "Türk Silahlı Kuvvetlerinin kendi bünyesi içerisindeki yardım toplama faaliyetleri ile dernekler, sendikalar ve bunların üst kuruluşlarına, spor kulüplerine, mesleki kuruluşlara ve bağış kabulüne yetkili vakıflara kendi statülerine göre üyeleri ve diğer kişiler tarafından yapılacak bağış ve yardımlarla bunların öz kaynaklarından sağlayacakları gelirler, bu kanunun kapsamı dışındadır." şeklindeki amir hükmü uyarınca, derneklerin bu kanun kapsamı dışında olduğu, Yardım Toplama Yasasının 28. maddesindeki düzenlemenin dernek görevlilerini kapsamadığı,

somut olayda da, Anamur ilçesinde faaliyet gösteren Korunmaya Muhtaç Bireyleri Koruma Derneğinin başkan ve saymanı olan sanıkların şiddet mağduru kadınlara Bozyazı ilçesinde bulunan bungalov tipi evlerde barınma imkanı tanınması,

el becerileri kazandırarak üretkenliklerinin artırılması amacıyla Valilik oluruyla ülke genelinde yardım toplama faaliyetinde bulunma hususunda izin aldıkları, bu amaçla makbuz bastırdıkları ancak izin süresi bitiminde toplanan yardımlara ilişkin kesin hesabı çıkarmadıkları ve 1.150 TL tutarındaki parayı da kendi nam ve hesaplarına kullanarak mal edindikleri anlaşılmakla, sanıkların eylemlerinin zimmet suçunu değil hizmet sebebiyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağı gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule göre ise;

Dernek yetkilisi sanıklar tarafından 2860 sayılı Yardım Toplama Kanunu kapsamında bastırılan ve toplam değeri 120.000 TL olan 16 cilt makbuzdan 1.150 TL'lik bölümünün kullanıldığı, kalanların ise kullanılmaksızın yargılama aşamasında Mahkemeye ibraz edildiği, tahsil edildiği anlaşılan bu miktarın suç tarihi itibarı ile ekonomik koşullar ve paranın alım gücü nazara alındığında değerinin az olduğu dikkate alınarak TCK'nın 249/1. maddesi gereğince sanıkların cezalarından indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,