KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2012/3760 E., 2013/2020 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Mart 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Görevi yaptırmamak için direnme, görevli memura hakaret
- Hüküm
- Mahkümiyet
Karar Metni
263 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Dosya kapsamına göre katılan ve tanık polisin önceden sanığı tanıdıkları, bahse konu yakalama emrinin sanığa ait olmadığı ve 19/05/2008 tarihli Olay Yakalama Üst Arama ve Teslim Tutanağında polise cebir ve tehditten bahsedilmediği anlaşılmakla, yakalama emri ile ilgisi olmayan sanığın polislere hangi görevi yaptırmamak için direndiği denetime imkan verecek şekilde gerekçeleriyle karar yerinde açıklanması, önceden tanıdıkları sanığa neden kimlik sordukları ve sanığın tehdit ve cebir eyleminden bahsedilmeyen tutanak içeriği ile ifadelerindeki çelişkiler katılan ve tanık polisten sorulup sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,
Kabule göre de;
CMK'nın 231/6-c maddesinde belirtilen zarar kavramının, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı Kararında da kabul edildiği gibi; belirlenebilir, ölçülebilir, somut maddi zarar olup manevi nitelikteki zararı kapsamaması karşısında, incelenen dosyada, suç olmaktan çıkarılmış eski hükümlülüğü bulunan sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme ve kamu görevlisine hakaret suçları mağdurunun, ne şekilde maddi nitelikte zararı olduğu açıklanarak,
sanığın hukuksal durumunun, maddedeki yasal ölçütlere göre değerlendirilmesi yerine, "adli sicil kaydı, mağdurun zararının giderilmemiş olması" şeklinde ve yargılama sürecindeki davranışları nedeniyle TCK'nın 50. maddesi uyarınca cezası adli para cezasına çevrilen sanık hakkında, "yargılama sırasında pişmanlık göstermemesi" biçimindeki çelişkili ve yasal olmayan gerekçelerle hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2012/3760, K. 2013/2020, 19 Mart 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama