Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2012/8722 K.2013/6291

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi; Sanık ...'ya tayin olunan sonuç ceza miktarına nazaran müdafiin duruşmalı temyiz talebinin CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız ve katılan ... vekilinin temyizinin sanık ... hakkında kurulan beraet hükmüyle sınırlı olduğu gözetilerek yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü: Sanık ... hakkında verilen beraet hükmünün temyizen incelenmesinde,

Suç tarihinde firma yetkilisi olan sanığın hastaneye satılan malzeme bedelini almak için hastanede muhasebe sorumlusu olan diğer sanığa para vermesi eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 257/3. maddesinde düzenlenen görevinin gereklerine uygun davranmak için çıkar sağlayan sanık ...'in eylemine azmettirme suçu niteliğinde olduğu gözetilmeden beraetine karar verilmesi kanuna aykırı olup, katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5237 sayılı TCK'nın 7/2 ile 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddeleri de gözetilmek suretiyle CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

ancak aynı Yasanın 66/l-e ve 67/4. maddeleri gereği atılı suçun sekiz yıllık asli ve oniki yıllık ilave dava zamanaşımı sürelerine tabi olduğu, sanık ...'nin sorguya çekildiği 29/04/2004'den itibaren 29/04/2012 tarihine kadar sekiz yıllık asli sürenin dolduğu, başkaca zamanaşımını kesen veya durduran bir nedenin bulunmadığı, davanın zamanaşımı sebebiyle düşürülmesi gerektiği ve bu hususun yeniden yargılamayı gerektirmediği nazara alınarak aynı Yasanın 322 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE,

Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

19/12/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Yasanın 1. maddesi ile TCK'nın 257/1-2. madde-fıkralarında yer alan "kazanç" sözcüğünün "menfaat" olarak değiştirilmesi, bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının indirilmesi ve 3. fıkra için ayrı bir ceza ihdas edilmesi karşısında TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

5271 sayılı CMK'nın 231/6. maddesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşulunun gerçekleşmesi için, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerektiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı Kararında da manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi,

kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınmasının kabulü karşısında, suça iştirak eden ...'nin suçun mağduru olmadığı cihetle bir zararı bulunmadığı gözetilip, kamunun ne şekilde maddi nitelikte bir zararının olduğu açıklanarak, sanığın hukuksal durumunun maddedeki yasal ölçütlere göre değerlendirilmesi yerine "sanığın zararı gidermediğinden" şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,