Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/10769 K.2015/14582

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 241. maddesinde atılı suçun.

"Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi,..." biçiminde tanımlandığı, bu düzenlemeye göre suçun oluşması için sanığın yalnızca bir kişiye ödünç para vermesi yeterli olup, bu işi meslek haline dönüştürüp dönüştürmemesinin öneminin bulunmadığı gözetildiğinde, katılan Murat'ın kazanç karşılığı ödünç para aldığına ve bu paranın sanıklardan temin edildiğine ilişkin aşamalardaki tutarlı anlatımları ile bu anlatımları doğrulayan tanık Rasim'in beyanları, icra takibinin sanık İrfan tarafından yapılması,

icra takibine konu senedin miktarı, aralarında herhangi bir ticari ilişki bulunmamasına rağmen ödünç verilen para miktarının fazlalığı, verilen para karşılığında senet alınması, yine aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında önemli miktardaki paranın karşılıksız verilmesinin hayatın olağan akışına aykırı bulunması hususları birlikte değerlendirildiğinde sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ettikleri,

yüklenen tefecilik suçunun tüm unsurlarıyla oluştuğu gözetilmeden dosya kapsamı ve oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,