Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/11155 K.2014/12343

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

09/10/2010 tarihli olay tutanağının içeriği, müştekiler E.. C.. ve K.. A..'in anlatımları ve tüm dosya kapsamına göre, müştekilerin bulunduğu araca taş atan grubun içerisinde olmak haricinde suça sürüklenen çocuğun cebir ve/veya tehdit teşkil edebilecek bir eyleminden bahsedilmemiş olması karşısında; yüklenen görevi yaptırmamak için direnme suçunun oluştuğuna dair mahkumiyeti gerektirir somut bir delil bulunmadığı gözetilerek suça sürüklenen çocuğun atılı suçtan beraeti yerine oluşa uygun düşmeyen gerekçeler ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

Görevi yaptırmamak için direnme suçunu saldırıda kullanılmaya elverişli taşla ve birden fazla kamu görevlisine karşı işlediği anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 265/4 ve 43/2. maddelerinin uygulanmaması,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/06/2008 gün ve 2008/149-163, 13/11/2007 gün, 2007/171-235 sayılı Kararlarında da belirtildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin CMK'nın 231/5-6. maddesindeki şartlar gözetilmek suretiyle seçenek yaptırımlara çevirme ve erteleme gibi diğer kişiselleştirme nedenlerinden önce hakim tarafından değerlendirilmesinin zorunlu olduğu,

suça sürüklenen çocuğun kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda ulaşılacak kanaate göre, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, somut maddi zarar da bulunmadığı halde CMK'nın 231/6. maddesinde yer alan objektif ve subjektif koşullar değerlendirilmeksizin "müştekilerin zararının karşılanmamış olması nedeniyle" şeklindeki yasal ve yeterli olmayan, takdiri indirim ve seçenek yaptırıma çevirme gerekçeleriyle çelişen biçimde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,