Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/13096 K.2014/12667

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

03/04/2011 tarihli olay tutanağının içeriği, katılan polis memurlarının oluşa uygun aşamalardaki istikrarlı anlatımları ve bunu doğrulayan adli raporlar ile tüm dosya kapsamına göre, olay tarihinde polis lojmanları önünde kavga eden sanıkların, kendilerine müdahale etmek isteyen katılan polis memurlarına yönelik tehdit içerikli sözler söyleyip, anılanları basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladıkları biçiminde geliştiği anlaşılan olayda.

2559 sayılı Polis Vazife ve Selahiyet Kanununun ek 4. maddesinde belirtildiği şekliyle polisin, görevli bulunduğu mülki sınırlar içinde, hizmet branşı, yeri ve zamanına bakılmaksızın, bir suçla karşılaştığında suça el koymak, önlemek, sanık ve suç delillerini tesbit, muhafaza ve yetkili zabıtaya teslim etmekle görevli ve yetkili olması karşısında,

yüklenen görevi yaptırmamak için direnme suçunun tüm unsurlarıyla oluştuğu gözetilip sanıkların polis memurlarının kendilerini dövdüklerine ilişkin savunmaları ile bunu doğrulayan adli rapor da nazara alınarak TCK'nın 29. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının da karar yerinde tartışılması gerekirken dosya kapsamı ve oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde beraet kararları verilmesi,

Hakaret suçunda olaya sanıkların sebebiyet vermeleri ve uyarılara duyarsız kalmaları karşısında, sanıklar hakkında katılanların eylemleriyle orantılı olacak biçimde bir ceza indirimi ile yetinilmesi gerekirken ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanıklar hakkında hakaret suçunun karşılıklı işlendiğinden bahisle hüküm kurulurken, CMK'nın 223/4-c maddesi gereğince ceza tayin edilmeden doğrudan ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiğinin nazara alınmaması,