Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/13812 K.2015/16523

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

TCK'nın 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu, ayrıca birden fazla kişiye sistemli olarak faiz karşılığı ödünç para verilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması ve aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında yüksek sayılabilecek miktarda paranın karşılıksız verilmesinin hayatın olağan akışına uygun olmaması, bu bağlamda sanığın mağdurun kredi kartı borcunu yatırdığını kabul etmesi,

sanığın yüzde iki komisyon karşılığında kredi kartı borcunu ödediğine ilişkin aşamalardaki beyanları ve komisyon karşılığında kredi kartı çekimi yaptığına ilişkin kolluk tespiti karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından savunmasında olay tarihinde esnaf olduğunu bildirmesi nedeniyle vergi kaydının bulunup bulunmadığı tespit edilerek gerektiğinde müşterilerinin nakit ihtiyaçlarını gidermek amacıyla işyerinde bulunan pos cihazından gerçek mal veya hizmet alım satımına dayanmayacak şekilde komisyon karşılığı kredi kartı çekimi yapıp yapmadığı hususunda vergi incelemesi yaptırılması,

sanığın alacaklı olduğu icra takip dosyalarının bulunup bulunmadığının araştırılıp varsa incelenmesinden sonra dosyada mevcut tüm deliller birlikte değerlendirilerek hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması,