Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/14577 K.2015/17322

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve iddianame içeriklerine göre 01/10/2007 tarihli iddianame ile sanık hakkında müştekiler Ç.. O.. ve M.. S.. ile başka kişilere faiz karşılığı borç para verdiği iddiasıyla aynı mahkemeye 2007/413 Esas sayılı kamu davasının açıldığı, her iki dava dosyasının sanığının ve yüklenen fiilin aynı olduğu, sonradan açılan iş bu davanın mükerrer dava niteliğinde bulunduğu nazara alınarak, müştekiler Ç.. O.. ve M..

S..'e yönelik eylemleri bakımından CMK'nın 223/7. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği, sanığın diğer müşteki D.. Y..'a karşı işlediği tefecilik suçunun da 2279 sayılı Kanunda öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımı sürelerine tabi olduğu, müşteki D..

Y..'ın 2003-2004 yıllarında sanıktan faizle borç aldığına ilişkin aşamalardaki uyumlu beyanlarına göre 5237 sayılı TCK’nın yürürlüğe girdiği 01/06/2005 tarihinden önce olduğu anlaşılan suç tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği, diğer müştekiler Ç.. O.. ve M.. S..'e yönelik tefecilik suçunun teselsülü niteliğinde de olmadığı gözetilmeden yazılı biçimde mahkumiyet hükmü kurulması,