Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/3323 K.2014/3642

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

YCGK'nun 14/06/2011 tarihli, 2011/5.MD-14 Esas ve 2011/121 Karar sayılı ilamında ayrıntısıyla açıklandığı üzere.

“Bankalardan promosyon adı altında alınan nakdi veya ayni yardımın dağıtımına ilişkin olarak Başbakanlığın 2007/21 sayılı Genelgesi yayınlanıncaya kadar mevzuatımızda herhangi bir düzenleme bulunmadığından, uygulamada promosyonlar, ya kamu hizmetlerinin etkin ve verimli yürütülmesi amacıyla sarf edilmiş veya çalışanlara paylaştırılmış, dolayısıyla kamu yararı amacıyla sarfetme ya da personele dağıtma konusu o kurumun takdirine bırakılmıştır.

Ancak bu takdir yetkisi sınırsız değildir. Promosyonların hukuka aykırı kullanımı veya sarfı sorumluluğu gerektirmektedir.

12/05/2007 gün ve 26520 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 2007/12069 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile 16/10/2006 tarih ve 2006/11188 sayılı Kararname eki "Mevduat ve Kredi Faiz Oranları ve Katılma Hesapları Kar ve Zarar Katılma Oranları ile Özel Cari Hesaplar Dâhil Bu İşlemlerde Sağlanacak Diğer Menfaatler Hakkında Karar'ın 4. maddesinin 1. fıkrasında değişiklik yapılmış olup, bu tarihten önce alınan promosyonların mevzuatta dayanağı olmadığından görevi nedeniyle zilyetliğin kendisine devredildiğinden söz etmek olası değildir." Somut olayda sanığın,

Boyabat ilçe özel idare müdürü olduğu ve bu sıfatı ile müdürlük çalışanlarının maaş ve diğer ödeneklerinin yatırılması karşılığında Türkiye İş Bankası A.Ş. Boyabat şubesiyle promosyon sözleşmesi yaptığında bir duraksama bulunmamaktadır.

Boyabat ilçe özel idare müdürü olan sanığın, bu sıfatıyla, kurum çalışanlarının maaş ve diğer ödemelerinin yatırılması karşılığında ilçe özel idare müdürlüğünün ihtiyaçlarının karşılanması veya personeline dağıtılmak üzere kendisine verilen ek mali olanağı (25.000,00 TL'yi) mal edinmesi nedeniyle, sanığın takdir yetkisini gayesi dışında kullanıp, kurumuna karşı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin kabulü gerektiği halde suç niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.