KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2013/3587 E., 2014/9525 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Ekim 2014
- Tebliğname No
- 5 - 2012/230070
- Mahkemesi
- Gaziantep 3. Ağır Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 24/04/2012
- Numarası
- 2012/147 Esas, 2012/214 Karar
- Suç
- Zimmet
Karar Metni
277 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;
Tayin olunan ceza miktarına göre sanık müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 318. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda işlendiği kabul edilen görevi kötüye kullanma suçlarının hukuki ve fiili bir kesintiye uğramadığı ve son suç tarihinin 01/06/2005’ten sonra olduğu, bu itibarla suçun yeni yasa zamanında işlenmiş sayılacağından tebliğnamedeki bir kısım eylemlere zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesini isteyen düşünceye iştirak edilmemiş, bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak,
Oğuzeli Belediyesinde gelir şefi olarak görev yapan sanığın kurum adına para tahsil etme yetkisi bulunmadığı halde mağdurlardan aldığı paraları kurum hesabına geçirmemek şeklindeki eylemlerinin görevinin gereklerini yapmakta ihmal veya gecikme boyutunu aşacak şekilde icrai davranışla işlendiği gözetilmeden yanılgılı değerlendirme sonucu TCK'nın 257/1. maddesi yerine aynı Yasanın 257/2. maddesine göre yazılı şekilde hüküm kurulması,
5237 sayılı TCK'nın 53/1-a maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. madde ve fıkrası gereğince, cezanın infazından sonra başlamak üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2013/3587, K. 2014/9525, 13 Ekim 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama