KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2013/776 E., 2014/4530 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Nisan 2014
- Tebliğname No
- 5 - 2012/169008
- Mahkemesi
- İhsaniye Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 30/03/2012
- Numarası
- 2010/119 Esas, 2012/82 Karar
- Suç
- Görevi kötüye kullanma (iki kez
Karar Metni
290 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Yüklenen suçları bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda birden fazla işleyen ve eylemleri arasında hukuki, fiili kesinti bulunmayan sanıkların eylemlerinin zincirleme şekilde görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, ayrıca fiillerinin neden bağımsız birer suç olarak kabul edildiği denetime imkan verecek şekilde gerekçeleriyle karar yerinde gösterilmeden yazılı şekilde tüm sanıklar hakkında iki ayrı mahkumiyet hükmü kurulması,
Suç tarihinde adli sicil kaydı bulunmayan sanıkların kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyecekleri hususunda ulaşılacak kanaate göre, hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, CMK'nın 231/6. maddesindeki objektif ve subjektif koşullar değerlendirilmeksizin ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, Dairemizce de benimsenen 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı Kararında da açıklandığı üzere, CMK’nın 231/6-c maddesinde düzenlenen "giderilmesi gereken zarar" kavramının, somut, belirlenebilir maddi zarar olduğu,
buna karşın dava konusu edilen eylemler itibarıyla, katılanın giderilmesi gereken somut ve maddi zararının nasıl oluştuğu tartışılmadan "zararın giderilmediği" şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2013/776, K. 2014/4530, 22 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama