Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2013/8188 K.2014/11717

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 289/1-g maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının sanığı, katılanı, Cumhuriyet Savcısını ve herkesi tatmin edecek, Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde olması gerektiği nazara alınarak, Yargıtay'ın gerekçelerde tutarlılık denetimi yapması ve bu açılardan mantıksal ve hukuksal bütünlüğün sağlanması için kararın dayandığı tüm verilerin, bu veriler konusunda mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve tanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin açık olarak gerekçeye yansıtılması ilkelerine uyulması gerektiği nazara alınarak; sanık A..

B..'un, olay tarihinde Ankara'da bulunmadığı, H.. B... isimli şahsın kendisine ait kimlik bilgilerini vermesi nedeniyle hakkında işlem yapıldığı yönündeki savunması ve müşteki B.. G..'un kovuşturma evresindeki aynı yöndeki beyanı karşısında, müştekiler ile soruşturma evresindeki beyanlarında araçla olay yerinden kaçan şahsı gördüklerini ifade eden tanık polis memurları İ.. Ü.. ve V..

D..'in söz konusu şahıslar ile yüzleştirilmeleri; olaya karışan dördüncü kişinin kimliği ile sanıkların cebir ve tehdit içerikli eylemlerinin nelerden ibaret olduğunun tereddüde mahal bırakmayacak şekilde belirlenmesi sonrasında, hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule göre de;

Suç tarihi itibariyle sabıkasız olup, duruşma tutanaklarına yansımış olumsuz halleri bulunmayan sanıklar F.. H.. ve A.. B..'un kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek, yeniden suç işleyip işlemeyecekleri hususunda ulaşılacak kanaate göre hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, CMK'nın 231/6. maddesindeki objektif ve subjektif koşullar değerlendirilmeksizin, "Olayın oluşu, sanıkların şahsi halleri ve adli sicil kayıtları göz önüne alınarak..." şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle haklarında CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Sanıkların, yüklenen suçu birden fazla kamu görevlisine karşı işledikleri kabul edildiği halde TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanmaması,

Kısa süreli hapis cezalarının adli para cezalarına çevrilmesine ilişkin uygulama maddesi olan TCK'nın 50/1-a maddesi gösterilmeyerek CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,