KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2013/837 E., 2014/4216 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Nisan 2014
- Tebliğname No
- 5 - 2012/191967
- Mahkemesi
- Terme Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 29/03/2012
- Numarası
- 2011/433 Esas, 2012/179 Karar
- Suç
- Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret
Karar Metni
268 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
Görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Sadece mağdur Murat'a karşı cebir kullanıldığından TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanması gerektiği yönünde ki tebliğnamedeki eleştiri düşüncesine iştirak edilmemiş, sanığın direnme fiilini birden fazla kişi birlikte olacak şekilde işlemesine rağmen aynı Kanunun 265/3. maddesinin uygulanmaması ise karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA,
Hakaret suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesinde belirlenen seçenek yaptırımlardan adli para cezasına çevrilmesine rağmen, bununla çelişki oluşturacak şekilde mükerrir olmayan sanık hakkında hakaret suçundan hüküm kurulurken hapis cezası yaptırımı tercih edilmesi ve bu konuda denetime olanak verecek yasal ve yeterli gerekçe gösterilmemesi,
Kabule göre de;
TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca 1/4 oranında artış yapılırken 1 yıl 5 ay 15 gün hapis yerine, 1 yıl 3 ay 15 gün hapis cezasına hükmolunması,
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2013/837, K. 2014/4216, 15 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama