Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2014/2643 K.2014/4821

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Olayın ve zimmet miktarının faturalarına geçmiş döneme ait borç ve faiz tahakkuku yapılan abonelerin idareye müracaatıyla tespit edildiği, daire içi kayıtların incelenmesiyle ve olağan denetimle bu durumun belirlenmesinin mümkün olmadığı,

bir kısım tahsilatları kurum kayıtlarında göstermeyerek zimmetin açığa çıkmamasını sağlamaya yönelik hileli davranışlarda bulunan sanıkların sabit fiilinin, 765 sayılı Yasanın 202/2 ve 5237 sayılı TCK'nın 247/2. maddelerine temas eden nitelikli zimmet suçunu oluşturacağının gözetilmemesi ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 5. fıkrasının tatbiki sırasında, sanıkların,

yüklenen suçu işledikleri sırada kötüye kullandıkları aynı Yasa ve maddenin 1. fıkrasının (a) bendindeki hak ve yetkileri kullanmaktan yasaklanmalarına karar verilmesi yerine daha dar kapsamlı olan memuriyet hizmetinden yasaklanmalarına dair kararlar verilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamış, bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hapis cezasının kanuni sonucu olarak “belirli haklardan yoksun bırakılma” hükmünün uygulanması sırasında, 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c maddesi uyarınca, “velayet hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan” yoksunluğun, sanığın sadece kendi altsoyu bakımından koşullu salıverme tarihine kadar süreceğine, altsoyu dışındakiler yönünden ise cezanın infazına kadar devam edeceğine karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde, sanıkların sadece kendi altsoyları bakımından belirtilen hakları kullanmaktan koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi,

5237 sayılı TCK'nın 53/5. maddesinde yer alan “... cezanın infazından sonra işlemek üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kötüye kullanılmasının yasaklanmasına karar verilir” şeklindeki düzenlemeye göre; cezanın bir katından anlaşılması gerekenin, cezanın kendisi olup sanıklar haklarında hükmedilen 3 yıl 5 ay 20 gün hapis cezasını geçemeyeceği gözetilmeden sanıkların 5 yıl süre ile memuriyet hizmetinden yasaklanmalarına karar verilmesi,

Yargılama giderlerinin ve vekalet ücretinin her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, “eşit olarak” alınmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve sanıklar müdafiilerin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, ancak bu cihetin yeniden duruşma yapılmaksızın 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkralarında yer alan hak yoksunlukları ile yargılama giderlerinin ve vekalet ücretinin sanıklardan “eşit olarak alınmasına” ilişkin bölümlerin çıkarılarak yerlerine “5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi altsoyu üzerindeki velayet,

vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili haklarından koşullu salıverilme tarihine, 53/1. maddesinde yazılı diğer haklardan 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına”, “Sanık memuriyet görevlerinin sağladığı hak ve yetkilerini kötüye kullanmak suretiyle bu suçu işlemiş olması nedeniyle, hükmün tamamen infazından sonra başlamak üzere,