Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2015/6323 K.2015/11661

Tefecilik suçundan sanıklar A.. K.., M.. K.. ve E.. K..'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 241/1, 43/1-2, 62/1 ve 52/1-2. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 1.240,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmalarına dair Mersin 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/03/2012 tarihli ve 2011/187 Esas, 2012/293 sayılı Kararının Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 14/01/2013 tarihli ve 2012/11217 Esas, 2013/325 sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmesini müteakip, sanıklar vekili tarafından yapılan yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine ilişkin aynı Mahkemenin 18/08/2014 tarihli ve 2011/187 Esas, 2012/293 sayılı ek kararına yapılan itirazın reddine dair Mersin 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 18/09/2014 tarihli ve 2014/595 Değişik İş sayılı Kararının;

Dosya kapsamına göre, sanıkların mahkûmiyetine ilişkin Mersin 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/03/2012 tarihli kararını müteakip, sanıkların aynı nitelikteki suçtan yargılandıkları Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/946 Esas, 2012/817 sayılı dosyasında 25/12/2012 tarihli karar ile beraat ettikleri, yine yargılama konusu eylemlerine ilişkin olarak işledikleri iddia edilen Vergi Usul Kanununa muhalefet suçundan yargılandıkları Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/1178 Esas, 2012/818 sayılı dosyasında 25/12/2012 tarihli karar ile beraat ettikleri, sanıklardan E..

K..'ın tefecilik suçundan yargılandığı Mersin 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/588 Esas, 2012/1059 sayılı dosyasında 24/12/2012 tarihli karar ile beraat ettiği, yine sanıkların Vergi Usul Kanununa muhalefet suçundan yargılandıkları Mersin 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/67 Esas, 2013/347 sayılı dosyasında 27/03/2013 tarihli karar ile beraat ettikleri, yukarıda sözü edilen Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/946 Esas ve 2010/1178 esas sayılı dosyaları kapsamında aldırılan 06/06/2012 tarihli bilirkişi raporunda sanıklara ait ..

Kuyumculuk isimli işyerinin 2005 ve 2009 yıllarına ait evraklarının incelenmesi neticesinde sanıkların tefecilik ve Vergi Usul Kanununa muhalefet suçlarını işlediklerine dair tespit yapılamadığının bildirildiği, Mersin 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/588 Esas sayılı dosyası kapsamında aldırılan 11/05/2012 tarihli bilirkişi raporunda sanıklardan E..

K..'ın tefecilik yaptığına dair tespit yapılamadığının bildirildiği anlaşılmakla, sanıkların tefecilik suçundan mahkumiyetine karar verilen Mersin 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/03/2012 tarihli ve 2011/187 Esas, 2012/293 sayılı dosyasında sanıkların yargılandığı diğer dosyalara da atıf yapılarak, henüz sonuçlanmamış olan Mersin 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/946 Esas sayılı dosyasına atıfta bulunularak ve sanıklara atılı suç yönünden herhangi bir bilirkişi incelemesi yaptırılmadan karar verildiği,

söz konusu mahkumiyet kararından sonra düzenlenen 06/06/2012 ve 11/05/2012 tarihli bilirkişi raporlarında sanıkların tefecilik yaptığına dair tespit yapılamadığının bildirildiği cihetle, anılan bilirkişi raporları ve beraat kararlarına

istinaden 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 311. maddesi kapsamında yapılacak yeni değerlendirme sonucunda ortaya çıkacak delillerin sanıklar lehine kabule değer olabileceği gözetilerek itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 07/04/2015 gün ve 94660652-105-33-1841-2015/7681/24587 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Hükümlüler müdafiin, Mersin 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 18/09/2014 tarihli ve 2014/595 Değişik İş sayılı kanun yararına bozulması talepli 26/09/2014 tarihli başvurusu üzerine Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 27/11/2014 tarih ve 71099 sayılı yazısı ile kanun yararına bozma yoluna gidilmediğinin bildirilmesinden sonra 22/12/2014 tarihli yargılamanın yenilenmesi talebi üzerine Mersin 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/12/2014 tarihli ek kararı ile talebin reddedildiği,