KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2017/4088 E., 2018/1942 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Mart 2018
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Görevi kötüye kullanma
- Hüküm
- Beraat
Karar Metni
266 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi; Katılan ...'in eşi olduğunu belirten ...'in hükmü temyiz hakkı bulunmadığından temyiz talebinin CMUK'nın 317. maddesi uyarınca reddi ile incelemenin katılan ... vekili ve katılan ...'nın temyiz itirazları ile sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
Dosya içeriğinde ...Devlet Hastanesinde başhekim olarak görev yapan sanık ... ile başhekim yardımcısı olarak görev yapan sanık ... haklarında birlikte görevli oldukları döneme ilişkin doğrudan temin yöntemiyle alınan mal ve hizmet alımlarında usulsüzlük yapmak suretiyle görevi kötüye kullanma suçundan ayrı ayrı kamu davaları açıldığı, bu kapsamda Dairemizin 04/11/2014 gün ve 2013/6183 E. 2014/10477 karar sayılı bozma ilamında Yeşilyurt (Malatya) Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/73 Esas, 2009/88 sayılı kararının bozulmasına karar verildiği,
yine sanıklar hakkındaki Malatya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/727 Esas, 2015/318 Karar sayılı davasının bulunduğu ve dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtaya gönderildiğinin anlaşılması karşısında, anılan bu dosyalar arasında suçun sübutunun değerlendirilmesi, nitelemesi, zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının belirlenmesi bakımından CMK'nın 8/1. maddesinde yer aldığı şekilde hukuki ve fiili bağlantı bulunması nedeniyle akıbetlerinin araştırılması, hüküm kurulan dosyanın sonucunun beklenilmesi,
bozularak derdest duruma gelmesi durumunda birleştirilmesi,onanarak kesinleşmesi veya birleştirme olanağının kalkması halinde ise asılları veya onaylı örnekleri bu dosya arasına konularak birlikte değerlendirilmesi ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde beraat hükümleri kurulması,
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2017/4088, K. 2018/1942, 15 Mart 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama