Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2020/1069 K.2023/7030

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Konya Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.07.2008 tarihli ve 2008/1788 Soruşturma, 2008/10183 Esas, 2008/3446 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 155 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması, 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluğuna karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.11.2012 tarihli ve 2009/704 Esas, 2012/1604 sayılı Kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 155 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca, 10 ay hapis ve 10.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 51 inci maddesinin birinci fıkrası gereği verilen hapis cezanın ertelenmesine dair kararın sanık müdafiince temyizi üzerine, Yargıtay 23. Ceza Dairesinin, 12.12.2016 tarihli ve 2015/10013 Esas, 2016/10579 sayılı Kararı ile soruşturma izni alınmaması ve sanığın eyleminin görevi kötüye kullanma suçunu oluşturup oluşturmayacağı hususunun tartışılmaması sebebiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Bozma üzerine dosyayı ele alan Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.04.2019 tarihli ve 2017/3 Esas, 2019/514 sayılı Kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 257 nci ve 62 nci maddelerinin birinci fıkraları uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 51 inci maddesinin birinci fıkrası gereği verilen bu cezanın ertelenmesine hükmolunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz nedenleri, suçun sübut bulmadığına, sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanmadığına ve temyiz dilekçesinde belirtilen sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.03.04.2008 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 23.07.2007 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

2.Sanığın oluşa uygun olarak sübutu kabul edilen eyleminin 5237 sayılı Kanun’un 257 nci maddesinde düzenlenen görevi kötüye kullanma suçunu oluşturacağı, bu suçun anılan maddede öngörülen cezasının üst sınırına göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

3.Dosya kapsamına göre suç ve inceleme tarihleri arasında soruşturma izni alınması ile ilgili durma süreleri nazara alındığında dahi, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.04.2019 tarihli ve 2017/3 Esas, 2019/514 sayılı Kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,